Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Η θεία Λένα ξέρει .....


Αφιερωμένη στην μικρή Ειρήνη, που αγαπά την θεια Λένα
Ηταν το ευαγγέλιο. με αφιέρωση του 1971, δώρο απο την αγαπημένη μου δασκάλα στο σπίτι και φίλη της γιαγιάς μου Ειρήνη.... Γιαμπάνη, που με έμαθε γράμματα. 


Απο σειρά βιβλιων της Αντιγόνης Μεταξά, της εποχής μου, το αγαπημένο μου παραμύθι.

Ειρήνη... δεν θυμάμαι πως να τα βάλω σχόλιο, στην δική σου ανάρτηση...σσσσσ τάχω χαμένα η γραία, πάει καιρός που δεν το χρησιμοποίησα. Αλλα σου αξιζε η ανάρτηση γιατί μου θύμησες την αγαπημένη κα Ειρήνη των παιδικών μου χρόνων.

Το μικρό ονομα δεν συντάσσεται με το κυρία. Αλλά εγώ ετσι την έλεγα. Ερχόταν απο την τετάρτη Δημοτικού, γιατί η μαμα μου, ειχε μικρή την άλλη την σουρτούκω και διαβάζαμε μαζί. Δασκάλα ετών πολλών στην Ιόνιο Σχολή του τόοοτε. Απο την δεκαετία του 30. Φίλες με την γιαγιά μου, ετών περίπου 60 αρχάς της δεκαετίας του 70. Ηταν απο τις αγαπημένες δεσποινίδες του καιρού. 

Με χιούμορ, με υπομονή και ΚΟΥΦΗ. Ντιπ δεν άκουγε. Και ομως, συνεννούμαστε. Στο επακρο. Διάβαζε τα χείλη μας. Εχω κανει εξάσκηση εγώ. 
Αλλα επειδη και η μαμά μου δεν άκουγε, ήμουν μαθημένη.

Περνάγαμε καλά. Πολύ καλά. Ειχε ενα τρόπο να μαθαίνει τους πάντες τα πάντα. Και ηταν .. ευχαριστημένη. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, εκαναν κάτι συγκεντρώσεις οι δεσποινίδες της σειράς της. Παριστάμενη σε μια απο αυτές, κατά τα 19 μου, κι αυτές κόρες στα 70 ίσως πιά... δεν μου έμεινε άντερο απο το γέλιο. Δεν τις προλάβαινες εν τω μεταξύ. Με τίποτα. Οι ατάκες έπιπταν βροχή. 
Το τι εμαθα εκεινα τα χρόνια κοντά τους !!!! 
Ο θεός να τις συγχωρέσει ολες τους.
Η ΚΟΥΦΗ, ακουσε τον ήχο του ασυρματου τηλεφώνου περί το 85 το καλοκαιρι που ήρθαν στο νέο μας σπίτι. Και μας κοίταξε περίεργα και είπε. "Εγώ ακούω εναν ήχο. Πρώτη φορά στην ζωή μου. Βρε λες να με καλει ο Αγιος Πέτρος;...." εεε δεν σου μένει άντερο απο το γέλιο.. δεν.....

Εφυγαν κι αυτή και ολες τους πλήρεις ημερών. Με γεμάτη ζωή, εστω και αν η Ειρήνη δεν παντρεύτηκε. Μεγάλωσε ανήψια ουουουουουυυυυυ Γιαμπανέϊκο ολάκερο. Μεγάλωσε παιδιά και τους έμαθε γράμματα ουουουου...γεννιές και γεννιές, παιδιών. Με τα ιδιαίτερα, στο σπίτι. Δασκάλα γερή, οχι αστεία. ως και την πρώτη γυμνασίου, μαζί διαβάζαμε... η μαμα ειχε το μικρόβιο ειπαμε, μέσα στα πόδια της, δεν προλάβαινε...

Πόσα μου θύμισες βρε Ειρήνη, με μια λέξη "θεια Λενα"...... νάσαι καλά να μαθαίνεις και το γιοκα σου και σε οσα έρθουν ακόμη, αυτά που πήρες μικρή και ειναι θησαυροί.


2 σχόλια:

  1. Χαχαχαχα το κουνελάκι που αγαπούσα εγώ, όταν έφυγε η κουνέλα από το σπίτι, έκανε δουλειές για να την ευχαριστήσει! Το ποντικάκι σου πάλι, τα έκανε όλα μαντάρα! Τυχαίο; Δεν νομίζω... Να ΄μαστε λοιπόν εδώ τόοοοσα χρόνια μετά εγώ να ξεκατινιάζω κατ΄οίκον κι εσύ να χορεύεις τσάρλεστον, ατίθασα :)))))) Σ΄ευχαριστώ πολύ, για την τρυφερή ιστορία σου! Με τον μικρό προσπαθώ, πολύ, η νεκροψία θα δείξει!!! Μου έφτιαξες την μέρα!!! Σε γλυκοφιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χα χα χα !!!!!
    αλλη μια ιστορία, μου ήρθε...
    ερχεται ο γιος της αδελφής μου, μιας μέρας, αυτή στο κρεβάτι, τον παιρνει αγκαλιά, τον κοιτά και μονολογεί. "αντε τώρα να μάθεις πως εισαι γιος μου κι εγώ η μαμά σου".... ακουγα πιό πέρα... συνεχίζει ακάθεκτη "εγώ ειμαι μανούλα κι εχω φαί. Τώρα εσύ βέβαια, εισαι ο "κασίδης" και στο κεφάλι σου θα μάθουμε να σε μεγαλώνουμε, θα κάνουμε λάααααθη...ετσι ειναι τα πρώτα παιδάκια, θα κανουμε ομως και πολλά μαζί"...... να γελάσω... να κατουρηθώ, να κλάψω.. δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω.... γύρισα και την κοίταξα. Τον κοιτούσε με τόση στοργή.... που χαμογέλασα... Στου κασίδη το κεφάλι μαθαινετε ολες! Δεν δινουν μάνιουαλ, δίνουν? Οχι. Υπομονή κι επιμονή! και χαρές και γέλια μόνο !!!!!

    ααα και ατακτα ποντικάκια....!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.