Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Τίτλοι δύσκολοι

Ούτε απο που ν' αρχίσω ξέρω, αλλα ξέρω το αποτέλεσμα. 

Οταν ψάχνοντας μια σπανακόπιττα, μπηκα σ' ενα μπλόγκ, την άνοιξη του 07, Μαιος ήταν, νωρίτερα λίγο, θα σε γελάσω, χάθηκα να διαβάζω. 
Κάπου αφησα ενα σχόλιο, κάπου μου απάντησαν και κάπου εμαθα να διαβάζω μπλογκ και να σχολιάζω.
Και υστερα ήρθε το δικό μου. 
Με έπεισε η μπλογγονονά μου η Ραλλού. 
Ετσι δεν γινεται? Κάπως έτσι. 

Παίξαμε, γελάσαμε, γράψαμε, γεννήσαμε, δακρύσαμε, χάσαμε και προψές το μεσημέρι οντας στο φείς, πετιέται μπροστά μου ενα "καλο ταξίδι  Ρούλα" και με άφησε άφωνη. 
Ποιά Ρούλα, που Ρούλα, γιατί Ρούλα. Καλε, απο την κουζίνα στην τραπεζαρία και τούμπαλιν, της ευχονται? μουρμούρισα... αμ δε. 
Ενα ακόμη "καλο ταξίδι" με εστειλε στην σελίδα της να διαβάσω τρεμοντας "θεια καλο ταξίδι". ε, αυτό με έπεισε.... πως η Ραλλού η μπλογγονονά μου, δεν πήγε κουζίνα τραπεζαρία. είχε φύγει απο ανακοπή μόλις το πρωι. 
Η γάτα της η Φρέγια, δεν την πλησιαζε απο καιρό και το εγραφε και το παραπονιοταν η Ραλλού. Δεν ξέρω απο γάτες αλλα η γάτα εχει ενστικτο.

Εφυγε και που πήγε κι άφησε μόνο τον Νικόλα. Αφού εμεινα να κοιτώ την σελίδα... ηθελα να αφήσω μηνυμα στον Νικόλα της. ,
Η Ρουλα, εφυγε δεν θα το διαβάσει, δεν θα ξαναανεβάσει φωτογραφίες, δεν θα δει το φεις. 

Ειμαστε τις τελευταίες ημέρες της σε ενα γκρουπ με παιδικά παιχνίδια και ειχε ανεβάσει τις παιδικές της φωτογραφίες καταχαρούμενη. Σχολιάζε "γελαστά" πως να στο πω. ευχαριστημένη ήταν.... φαινοταν, δεν ξέρω.

Εφυγε ομως, αφηνοντας τις παιδικές φωτογραφίες της σε μας και την Φρέγια της στον Νικόλα της. Κι αυτόν μονάχο. "την άτιμη" έγραφε η Ραλλού, στο φεις, "εγώ την μεγαλώνω και αυτή του Νικόλα τρίβεται".....

Ψωμί δεν θα μου ξαναφτιάξει. Και είχα καιρό να πάω, γιατί ειχε προβλήματα με χειρουργεία αλλα το κέφι της δεν το εχανε.

Εμεις την χάσαμε. και το μυαλο της επίσης. Εξαιρετικό μυαλο. Μην ρωτάς ποσων ετών ήταν. 54 ίσαμε. οχι παραπάνω. συνομίληκες είμαστε. μην παίζαμε στους μήνες.

κι αφού ήθελα να το γράψω... διαβασε και παρακάτω.

Οποιος ξέρει και δεν ξέρει τον Pa Koul, ή αλλιώς Κούλπα, ή βρες το στη μπαρα μου, κουράγιο δεν έχω, ας μάθει πως δεν ειναι καλα. 
Τον ταλαιπωρεί ενα, δυστυχώς βαρύ εγκεφαλικό που ακόμη δεν ξέρει κανεις τι θα αφήσει και τι θα πάρει μαζί.
Ειναι στο νοσοκομειο μετά απο μια ταλαιπωρία σακχάρου κλπ. 
αυτά μονο γιατί κι εγώ δεν ξέρω περισσότερα, μου το είπαν φίλοι του που απάντησαν στο τηλέφωνο του κάποτε, που μ' επιασε μια τρέλλα γιατι δεν μου απαντά, ο τυπικός Κουλπα ξαφνικά.
Προσευχήσου για το καλυτερο απλά. 

Δεν μπορώ να μην στα γράψω, δεν μπορώ να μην στα πω. 





8 σχόλια:

  1. Παλιοζωή....... Δεν θα τον καταπιώ ποτέ τον θάνατο (θα μου πεις εδώ που είμαι, ήρθα για να με καταπιεί αυτός! ποιον νοιάζει αν τον κάνω εγώ γαργάρα) και ειδικά αυτών που δεν έκαναν έναν κύκλο ολόκληρο......Να είσαι καλά κορίτσι μου, να θυμάσαι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ασε ! νάμαστε καλα αφ' ενός ν' αντέχουμε αφ' ετέρου, γιατί λιποψυχισα με τον κουλπα.... ομολογώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αυτό το 14 πραγματικά μπήκε γαμιώντας (σόρρυ για την έκφραση)
    ακούω συνέχεια τέτοια...
    συνέχεια όμως...
    ΄θάνατοι θάνατοι θάνατοι
    και οι περισσότεροι πρόωροι και αδικοχαμένοι
    σιχτίρι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι να πω ρε συ , έτσι ξαφνικά γίνονται όλα και σου κόβουν την ανάσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αυτο που κοβεται η ανάσα, δεν ξέρω πως να στο εξηγήσω

      Διαγραφή
  5. Οσο μάθαινα τα νέα, η ανατριχίλα μόνιμη επάνω μου και το μυαό πλημμυρισμένο απο πολλά και απο πολλούς ανθρώπους που γνώρισα, μιλήσαμε, βγήκαμε, ξοδέψαμε το χρόνο μας , μοιραστήκαμε πράγματα.
    Σε αυτές τις περιπτώσεις νιώθεις εκτός των άλλων και μία αμηχανία, ειλικρινά ποτέ δεν ξέρω ακριβώς τι να πώ και τι ειναι σωστό να κάνω, ωστόσο ελπίζω μόνο στη δύναμη που έχουμε μεσα μας να παλεύουμε.
    Αν μπορούσα να του δώσω δύναμη, αυτο θα κάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.