Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

του συνταξιούχου .....

Οχι δεν θα αρχίσω με γκρίνια....την εβδομάδα. ενα 'απο ολα" θα βάλω.

Εκεινο που θεωρώ απαράδεκτο ειναι οι μειώσεις των συνταξιούχων, το Ανώτατο αυτό, το ψάχνει, να δούμε τι θα γίνει.
Οταν εχεις στο σπίτι ηλικιωμένους, οταν γενικά εχεις ηλικιωμένους τριγύρω σου, βλέπεις στα μάτια τους αυτό το "αδικια" σε ολη του την απλωσιά.
Και ειναι αυτοί που πλήρωναν ολα τα χρόνια. Τα ξέρουμε ολοι να μην γινομαστε εφημερίδα.

Και η επόμενη σκέψη ειναι αυτό που είπαμε σε προηγούμενη ανάρτηση. Πόσα να τους στερήσεις. Υπάρχουν οι μικροχαρές τις οποίες δεν μπορεις να τους στερήσεις. Βέβαια υπάρχουν και λογιώ λογιώ ανθρωποι. Είναι οι στενάχωροι, που θα σκάσουν και δεν θα ευχαριστηθουν τίποτα για κανένα λόγο, που θα γκρινιάζουν εσαει, ειναι κι αυτοί που θα το παρουν αλλιώς και θα κοιτάξουν να ευχαριστηθούν με μικροχαρές. Με την πρώτη μεγάλη χαρά που ειναι η υγεία τους, και μετά με τα εγγόνια, τις πατάτες τηγανητές, ενα φαί στο γούδις, ενα τραπέζωμα οικογενειακό....


Ευτυχώς εχω 4 απο αυτούς τριγύρω, ζωή νάχουν. Οι δύο θείοι, απο πάνω, περιμενουν ό,τι λιχουδιά, πάω Σάββατο νωρίς να με μπουκώσουν. 
Πληρώνουν μια φορά εκείνοι, μια εγώ. Δηλαδή, εγώ τα πηγαινω, πότε μια πίτσα, πότε ενα κλάμπ σάντουίτσ, άντε λίγη πίτα με κοτόπουλο και πατάτες. Οτι λιχου
Και εμαθαν να το διασκεδάζουν. 
Παιρνουν έτοιμες σαλάτες της τάξεως του 1,79 με μαρουλάκια και τα βράζουν γιατί δεν μπορουν να τα μασήσουν, η μία και δεν κάνει ο άλλος, λόγω εντέρου και γίνεται του πάρτυ.... Τους εμαθα λίγη μαγιονέζα και λίγη κέτσαπ, πως νοστιμίζει γενικότερα και πως μπορούν με ενα κύβο λαχανικών να νοστιμίσουν μια ανοστιά, γιατί αφ' ενός πρέπει να την φάνε, αφ' ετέρου δεν κατεβαίνει.
Προσαρμόζονται, οχι με την σκληρή λογική "ας κάνουν κι αλλιώς" αλλα με την λογική του "ας διασκεδάσουμε" με μικροχαρές. Κι ολο βλέπουν στην τιβί κάτι, κι όλο κάτι ζητάνε. 

Το ίδιο ακριβώς γίνεται και στο σπίτι. Οταν δε, έχει κρέας προσφορά ο σουπερμαρκέτης και το αγοράσω, και αρχινίσω την διαφήμηση και τον πανηγυρισμό, ειναι η καλυτερή τους. Τι τους φαίνεται δεν λέγεται. Και τι να κάνεις? Το ρολό κοτόπουλο ειχε προσφορά, προ ημερών. Το πήρα, το διαφήμησα και πανηγύρισαν ολοι.... το καταψύξαμε τώρα και μόλις τους έρθει ορεξη, το κάνουμε. 
Εχουμε εναν καπετάν πατέρα, ο οποίος, αγοράζει μπισκότα και σοκολάτες. Προχθές πρώτη φορά, εβγαλε να δώσει στα εγγόνια και γελούσαν και τα μουστάκια που δεν έχει απο την χαρά του. Συνήθως τρώει μόνος. Μου έδωσε κι εμενα. 
Η μαμά, μου πήρε ενα κουβά, γαριδάκια. Και τον τακτοποίησε κιόλας, δεν τον ξανάδα. Θα εμφανιστεί κανα βράδυ κινηματογράφου. Θα άρχισε τις βουτες !

Κανείς δεν θα επιβιώσει αν δεν κάνει έτσι. Ο φούρνος έχει κάτι σαντουϊτσάκια μικρά μικρά. Πολλές φορές, αγοράζει για το κέφι τεσσερα τεμάχια, με 2 ευρώ, απο αυτά που δεν περισσεύουν, που του λέει η μάνα. Και τι να του πεις? μην τρως, ή μην ξοδεύεις. 


Οταν εχουν περάσει μια στερηση κατοχής, οσο κι αν ο πατέρας δεν πείνασαν, εχει θαλασσοπνιγεί ολη του την ζωή, δεν μπορείς να του στερήσεις κι αυτά.
Και γιατι, στο κάτω κάτω. δεν θέλω να σκέπτομαι το πόσα χρόνια θα ζήσουν, γιατί εγώ ειμαι έξω και με πατάει το τρένο... α δεν σας είπα. πήγαινα Ανάπλι και σε κάθε διασταύρωση αφύλακτη ήμουν τόσο προσεκτική...ηηη ηηη ηηηη... και μου είπαν οτι δεν έχει τρένο πιά. Αντε μου.... αυτό λεω.. κι αν? 

Ετσι περνάνε τα προσκοπάκια, πλέον και δεν μπορείς να πεις και τίποτα. 
Είδατε την Νουτέλα, προ ημερών. Το φιστικοβουτυρο να δείτε σε κάτι βάζα που έρχεται απο Αμερική. Της θείας δεν αρέσει... τρώει ζάχαρη αν δει τα σκούρα, δεν ειναι του αλμυρού. Η μάνα το ταράζει. Και μοιράζει και της θείας και την μπουκιά της...  Εχουν ενα δέσιμο περίεργο. Οχι δεν ειναι αδελφές. Ειναι μια ζωή μαζί ομως. Και με ενα βλέμα και ενα γνέψιμο καταλαβαινουν η μια την άλλη. 

Μεζές και διαφήμηση κι αγιος ο θεός. Ετσι εργάζεται το πράγμα. Εχω γινει μαρκετίστας πλέον. Κι αμα η συσκευασία ειναι διπλή στην τιμή του ενός... ε, ρε συνταξιούχος που χαίρεται.....!

4 σχόλια:

  1. Αχ τι με θύμησες Ζουζουνίτσα μ.... Η γιαγιά μου τόσο που αγαπούσε την ζάχαρη, την έβαζε επάνω και στα μακαρόνια της! Τον δε ελληνικό πιο σερμπέτι δεν γίνονταν...έγλυφε και το ζαχαρωμένο κατακάθι!!! Μια χαρά τους έχεις και τους 4 :))) Καλημέρααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν κρινω απο το "τι με θύμισες"... βορείως τρώνε τα μακαρονια με ζάχαρη.. ! κι εγώ τον καφέ.. σορόπι.. αλλιώς δεν ειναι καφές!!!
      μακαρι νάχα και τους περισσότερους, αλλα βλέπεις.. Ας ειναι καλα ετούτοι!!!
      καλημε΄ρα (καλε τι φωνάζεις, μεγάλη μεγάλη αλλα ακούωωωωωω)
      χα χ αχ α!

      Διαγραφή
  2. μια απο τα ίδια κι εγω! Μα τι λιγούρες έχουν παιδί μου ,όσο περνανε τα χρονια! Με εχουν ξεπερασει! Ο πατερας μου ερχεται συνεχεια στο σπίτι μου και μου λεει: ''ένα αντίδωρο βάλε μου'' και μπορει να φαει το μισό ταψί!
    και βλέπω πως ενω πρωτα δεν ερχονταν ,τωρα μια φορα τη βδομαδα ,βραδυ,ερχονται να φαμε αυτα που λες κι εσυ!
    αυτο με τις προσφορες εχει πολύ γελιο!
    το κοψαμε το τρενο στην Πελοπόννησο για να ερχεστε ανενόχλητη οι πρωτευουσιάνοι!Όλα γι εσάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μμμμ ενα ένζυμο λείπει. ψάξε το.
      εμενα μου έλειπε μαγνήσιο και ήθελα συνεχώς γλυκό. το συνέφερα!
      τα προσκοπάκια ομως έτσι ειναι!!!! και δως του μακρούτια στις μερέντες !

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.