Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Μύρισε κανέλα και ζάχαρη


............................................................

Έμοιαζαν να ήταν πάντα μαζί. Το είναι τους ήταν ένα. Τα θέλω και τα πρέπει τους, ακούμπαγαν τον ουρανό.
 Το δάσος τους, χάραζε το δρόμο, μέσα στα μονοπάτια του. Περιδιάβαιναν κι εύρισκαν τις λύσεις που έψαχναν.

Κι όσο ο καιρός περνούσε ζούσαν την πεμπτουσία της σχέσης. ‘Έδιναν κι έπαιρναν απλόχερα ο ένας από τον άλλον. Ο τρόπος ζωής ήρθε να γίνει κοινός πολύ εύκολα και σαν ανταμοιβή λάμβαναν την απόλαυση.
Η ένωση τους γινόταν πραγματικότητα στα πιο απόκρυφα σημεία του έρωτά τους. Η γαλήνη που τους προσέφερε αυτή η σχέση έμελλε να τους ανοίξει νέους ορίζοντες. Τα κοινά πράγματα που έκαναν μαζί έγιναν μεγαλειώδη. Τα όμορφα που ζούσαν φάνταζαν θαυμάσια και ήταν πρωτόγνωρα και για τους δύο. Οι στιγμές τους ήταν μαγικές. Οι άνθρωποι είναι μικροί για ν’ αντέξουν πολλές φορές το τέλειο. Κι όμως εκείνοι οι δύο το ζούσαν. Για μια στιγμή, για μια ματιά, για ένα άγγιγμα ή μιαν αγκαλιά. Πάμπολλες ήταν οι στιγμές, στις οποίες δεν χωρούσε ούτε μια λέξη, ούτε μια φράση. Πολλές ήταν οι φορές που ο έρωτας ερχόταν με το φωτεινό αστέρι μαζί, από ένα άγνωστο σύμπαν μακριά. Και γινόταν δικό τους.
Χάθηκε το παρελθόν, πίσω από μια βαριά βελούδινη κουρτίνα, θαρρείς. Ήταν καλά φυλαγμένο, ήταν όμορφα τακτοποιημένο, για να τους αγγίζει όμορφα.

Χάραξε ήλιος φωτεινός και ζωοδότης και τους συνεπήρε με το γλυκό φώς του. Οι ψυχές τους είχαν ηρεμήσει, είχαν απλώσει και δεν ζητούσαν άλλα. 

.............................................................


2 σχόλια:

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.