Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

κι αφού....



ήρθε το ποδαρικό και πέρασε μας έμεινε και το τελευταιο στόλισμα. Ως να φύγει κι αυτό και να γυρίσουμε στην κανονική μας ζωή. Ουφ με τις γιορτες και τις παράτες.

το κουτί του ποδαρικού λοιπόν, εφερε αλατα ξεκούρασης (όχι παίζουμε) κι ενα σαπούνι τάρτα. Οπως λεμε ενα "φάτε μάτια ψάρια?" ταύτο.

Ως να το ανοίξει η κοιμησμένη, εγώ... είδαμε και πάθαμε.

κατ αρχάς, αργησα να ξυπνήσω. Νόμισα στις 7 πως χτυπούσε η πόρτα απο κατω. Ενόραση. πως το λενε. 
εκανα μια βόλτα είδα και δεν ήταν πίτοτα... και πήγε δέκα και μισή να ανοίξω βλέφαρο. 
Μισοκοιμισμένη, βλέπω το πακέτο.... "δικό μου ειναι"? ρωτώ... αφου εχω διαβάσει το ονομά μου με ΝΑ - με το συμπάθιο κατι γράμματα.
"Πιές καφέ" λεει η μανούλα "Ναι ναι δικό σου" βιάζεται ο πατέρας.

Κοιτώ..."Χαλκίς"... αποστολέας..μμμμμ! μμμμ! μμμμ! το ονομα δεν εκανε ακόρ με το Χαλκίς. απορία. Περνώ ξαναπερνώ, πλένομαι σιάχνομαι... το παιρνω στα χέρια με την απορία στο μάτι. Ο μυαλός, κάτι επεξεργάζεται αλλα... ναι.

ανοίγω κοιτώ ξανακοιτώ καταχαίρομαι, ξεφωνίζω, εχει κατι μικρά γραμματάκια δεν βλέπω τι γράφουν, φορώ το γυαλί, α ωραια, σαπούνια. Μην το φάμε το κεκάκι κιόλας. Γράφτα πιο μεγάλα να βλέπουν οι ηλικιωμένοι... τι τα θέλεις !!! τι τα γυρεύεις. 
Η μανα να ρωτά και να ξαναρωτά....."απο που".. λες και αμα της έλεγα θα καταλάβαινε, αλλα.. ψέλισα κάτι ακατάληπτα. Το κουτί.. ενα κουτί ονειρο. με ενα ωραιο καπάκι. Και φοραγα γυαλιά. Σκέψου να μην φόραγα!

Αφού το παιδεψα, το καμάρωσα.. το κοίταξα τριάντα φορές μέσα, ασημιζε, αλλα κάρτα δεν ειχε....
 αααα ρε συ εχει κάρτα!!!! φτουυυυυυυ, κάρτα ειναι το εξώφυλλο του κουτιού. Ξεκόλλα Βασίλω, ξεκόλλα παιδί μου να διαβάσεις το ονομα της μπλόγγερ...ελα, ξύπνα....!

Αντε και ξύπνησα και ξεκόλλησα και βεβαιώθηκα. 

Ηταν που χωρις καφέ, το πρωι που εχεις και 15 ημέρες άδεια, δεν τραβάς διόλου.

Δώρα, δεν εχω προλάβει να πάρω ακόμη. Μονο το γούρι της χρονιάς.

κι εκανε ποδαρικό το άλατο και μετά ερχονται ενα ένα...


1 σχόλιο:

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.