Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Πίνακας στιγμών

Είμαι εγώ κι οι φίλες μου στην Ανω Πουπουλία στο εξοχικό μας.
 Μερικοί φίλοι και συμμαθηταί απο το Ωδείο, μας συνοδεύουν σε μια βαρκάδα, στην λίμνη. 
Ναι ναι, θα κωπηλατήσουν. Βεβαίως και ναι.
Εμενα με βλέπεις πλάτη, διότι πρώτη πρόλαβα να πάρω την καλη θέση, μπρος μπρός, οχι τι θαρρούσες δηλαδή... 
Ερχεται η Αμαλί και πίσω κατεβαίνει η Σοφί και .. και πλησίασε.. παραπίσω βλέπεις τον Αρμάν να κάνει κόρτε στην Πιπί, αλλα κάνουμε πως δεν βλέπουμε. 
Αφ ενός ειμεθα διακριτικαί, δεν βλέπεις την Σοφί, που ενώ ακούει εχει πέσει η μισή στη λίμνη μέσα τάχαμ'?  Ενα τέτοιο πράγμα. Φταίει το σχολείο που φοιτήσαμε. Αυτό και μόνο αυτό! 
Αλλωστε, ο ήλιος ειναι κόντρα και δεν μας αφήνουν οι αχτίδες του να δούμε.
οχι πως δεν θα μας τα πει με χαρτί και καλαμάρι η ενδιαφερόμενη, αλλα σε δουλειά να βρισκόμαστε. 
 Ειναι μια ηλιόλουστη χειμωνιάτικη ημέρα που αποφασίσαμε να βολτάρουμε. 
Κάνουμε και τα στράβά μάτια πολλές φορές για τις φίλες. Το κόρτε επιβάλλεται και επιτρέπεται. Αλλωστε με αυτούς τους συμμαθητές ειμαστε φιλοι απο τα παλιά. Λοιπόν?
Βλέπεις τον Ζαρντώ που μισοβονατίζει να βοηθήσει την Αμαλί να μπει στην βάρκα? ειδες τι ευγενικό παιδι? απο σπίτι με Ωδείο και φωνητικά. Ξελαρυγγιάζεται κάθε απόγευμα στις πρόβες. Τάχα μου. Εμεις απο το διπλανό δωμάτιο, ακούμε τους λαρυγγισμούς του σαν ουράνιες μελωδιες. Για ποιάν άραγε να τραγουδά. Για ποιάν να χτυπά η καρδιά του. Ποίαν να θέλει για σύντροφον της ζωής του? Ειμαστε και σε "εμπόλεμη" ηλικία. Οι επιστολές πάνε κι έρχονται. Με την Ζουζου ναιιιι.. Ευτυχώς κι αυτοί ειναι διακριτικοί. Ποιά θα πέσει πρώτη στα δίχτια τους δεν γνωρίζουμε ακόμη. Πρέπει να αποφασίσουμε και να πάψουμε να βρισκόμαστε ολαι μαζι απο ανασφάλειαν. 

Η αλήθεια ειναι πως δεν έχουν κατορθώσει ακόμη να μας χωρίσουν. Βγαινουμε ολαι αι κορασίδαι μαζί. Καμμία, ιιιι τι ντροπή, δεν έχει μείνει μόνη με έναν άνδρα. Πως άλλωστε ! Δεν ειναι της τάξεώς μας, αυτό.
Πρέπει νά έρθει στο σπίτι, να μας αφήσουν διακριτικά η μητέρα και οι θεία, μόνους... Μονοι? και τι θα πει ο πατέρας? α, παπα. Η μητέρα, θα πρέπει να πάρει την θεία να της δείξει μια δαντελα. Αν θέλουν να μας παντρέψουν. Αλλιώς.... εκει θα μεινουμε σαν τις θείες να φυλάμε τα ράφια.

Το χαλί? Περσικόν με πολλούς κόμπους, και το κατέβασε η μαύρη υπηρετριά μας η Ζουζου για να καθίσουμε αναπαυτικότερα στο ξύλινο σκαρί. Που θα βολευτούν τα πωπουδέλια μας? Πως θα κάνουμε βαρκάδα. Ευτυχώς σήμερα ειναι ο καιρός καλος, η άνοιξη έχει έρθει για τα καλα και ο ήλιος μας ζεσταίνει λίγο. 

Μην μας βλέπεις αφροπουπουλένιες. Ειμαστε μαθημένες και απο τις σέλες των αλόγων. δεν θα τρομάξουμε στο ξύλινο σκαφί. Η σέλα θέλει δύναμη και τα άλογά μας, μπράτσα γερά. Μην κοιτάς που πολλα απο τα πρωινά μας τα περνάμε κεντώντας και ζωγραφίζοντας και τι απόγευμα πηγαινουμε στο ωδείο.... Ειμαστε σκληραγωγημένες. 

Ο Αντόλφ Ζουρνταίν, καθήμενος στην αντιπέρα όχθη, προσπαθεί μέσα στο πηγαιν' έλα μας, να απαθανατίσει με τα πινέλα του την στιγμή. Ειναι χιλιάδες στιγμών μαζί που προσπαθεί να βάλει στον πίνακά του. Πως θα λέγεται? δεν το έχει σκεφθεί ακόμη. Είναι ενωρίς. Πρώτα πρέπει να τελειώσει με τις λεπτομέρεις της βάρκας, να μας επισκεφθεί να συμπληρώσει το χαλί και ύστερα να του δώσει η Ζουζου τα φορεματά μας να τα απεικονίσει κι αυτά με κάθε λεπτομέρεια.
Ζωγραφίζει με τα μάτια της καρδιάς ο καημένος. Βλέπεις εκει ψηλά την Μιμή? Καιγεται γι αυτή κι εκεινη, σημασία δεν του δίνει. 
Εχει σκεφθεί ομως που θα εκθέσει τον πινακά του. Τις ομορφότερες κοπέλες της Ανω Πουπουλίας, με τα ομορφότερα φορέματα τους στον ωραιότερο χώρο. Στην εκθεση νέων ζωγράφων στην Νέα Υορκία. Θα κάνει μακρυ ταξίδι ως να καταφέρει να φθάσει εκει, αλλα η χάρις μας αξίζει τον κόπο !
Και που ξέρεις? ενα βραβείο ίσως τον περιμενει, για να μπορέσει να προσφέρει στην Μιμή, οσα του στοίχησε η μισοκατεστραμένη του ζωή. Και να την κανει δική του.


2 σχόλια:

  1. Λοιπόν, το πόσο μου αρέσει που κοιτάς μια εικόνα και φτιάχνεις μυθιστόρημα, δεν λέγεται!
    Και πάντα εντυπωσιάζομαι από τα ονόματα που διαλέγεις!
    Την ζηλεύω (με την καλή έννοια) αυτή την φαντασία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι εχω μερικά πρόχειρα σε κατάλογο απο αυτά που μου αρέσουν!
      τι να πω τώρα ; να πως ευχαριστώ; θα το πω, γιατί ειμαι μια ταπεινή... !

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.