Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

μεταμεσημβρινό......

Φιλία άνθος ιερόν
οπου ανθει σπανίως
κι οταν ανθίσει κάποτε
θα μεινει αιωνίως.

πως τα λετε κυρία Φλώρα μου (ενα τυχαιο ονομα). αυτό μου ήρθε.

Φιλίες... εχω τις παιδικές μου.
Φιλίες εχω τους πρώην έρωτες που έμειναν
Φιλίες εχω αυτές στην μετέπειτα ζωή κατ' επιλογήν μου και ανοχή τους.

Μουρμούραγα μια μέρα για κάτι που στο μυαλό με απασχολούσε. και απάντησε η άλλη μου φωνή. Δεν σε φοβάμαι εσένα, εισαι η Βασίλω θα βρείς μια λύση. Και μου γυρισε την πλάτη.. χα χα χα !!!!
Αυτή ηταν η τελευταια πλην ομως οχι τυχαία φιλία.

Πες την οπως θες την λέξη. Εγώ φιλία δεν ξέρω τι ειναι. Δεν μπορώ να ορίσω όρους.
Αγαπώ τους ανθρώπους που μ' αγαπάνε. Εκτιμώ τους ανθρώπους που μ' εκτιμάνε. Που με καταλαβαίνουν που στέκονται στην άκρη ως να καταλαγιάσω. Που δεν ζητάνε εξηγήσεις. Τους ανθρώπους της ζωής μου.Τώρα φιλία το λένε, οι άλλοι πως το λένε δεν ξέρω.

εγραψα και δεν θα ξαναγράψω. Είπα και δεν χρειάζεται να ξαναπώ. Δεν έχω ανάγκη στα 53 μου, πούντα πούντα τα κεράκια να φυσίξω- έρχονται, να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.

Βλέπω το πρωι μια γύρα, κάτι σαλιάσματα, ξεράσογλου στύλ απο γυναικούλες, που τόση ανάγκη εχουν την επικοινωνία με εναν υπολογιστή.
Δεν τον είχα ανάγκη ποτέ μου. Μπορώ και μέ τις παρέες μου. Μπορώ και με αληθινούς ανθρώπους που δεν κρύβονται πίσω απο την ανωνυμία να παρουσιάσουν ενα πρόσωπο κατά πως τους βολεύει.

Το αν ποστάρω ειναι δική΄μου υπόθεση. Αυτοί οι 100 που στο διάλο ειναι που ερχονται και διαβάζουν, δεν ξέρω. Τέτοια μαλακία εγκεφάλου.

Οταν μετά απο 8 μήνες, ήθελα να γνωρίσω τους μπλόγγερς που μιλούσαμε αυτό ακριβώς ήθελα. Να δω απο κοντά, πόσο λάθος δεν είχα κάνει στις επιλογές μου. Και δεν έπεσα έξω. Είχα κάνει περίφημα. Οχι φιλίες. Γνωριμίες. Οι φιλιες δεν ειναι έτσι. Κι ότι έμεινε δεν ειναι φίλος. Γνωστός ειναι. Κατηγορία παλιός μπλόγγερ. ενας δυο τρείς.. αυτά.

Δεν μου χρειάστηκαν άνθρωποι τριγύρω που θα με στηρίξουν σε καμμία στιγμή της ζωής μου. Η βασίλω της ζωής μου ειμαι Εγώ. Ξέρω να στηρίζομαι. Γερά στα πόδια μου. Μ' εκανε η μανα γερή και δυνατή οπως εκεινη.
Δεν έχω ανάγκη απο κανέναν. Ούτε απο τους πραγματικους μου φίλους και το ξέρουν καλα. Τις αποφάσεις θα τις πάρω εγώ, εστω κι αν πάω κατεπάνω στον τοίχο και μέσα στην φωτιά. Προσέχω απο μικρή. Πάρα πολύ. Και δεν εχω αποτύχει.
Με μια ματιά ξέρω ποιός ειναι ποιός. Το ένστικτο μου ειναι αλάθητο. Ναι ναι, τέτοιος εγωισμός. Αλάθητος. Κι άμα σ' αρέσει. Δεν στο ζητήσαμε κιόλας!!!! Ανέχομαι, ομως.. μέχρις εκει που δεν παιρνει.

Απο την μισομεθυσμένη πλύστρα..... το 1963, την κυρα Ντίνα το 64 ως τις τελευταίες γνωριμίες που θέλουν σώνει και καλά να απαντήσω σ' ενα κλειστό τηλέφωνο γιατί γιόρταζα λέει, χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν τι και πως. Οι 15 ημέρες που ειχα άδεια ήταν δικές μου. Δεν τις χάρισα σε κανέναν. Τις μοίρασα απλόχερα οπως εγώ ήθελα. δεν τόξερα....!!!! να κάθομαι στην μπερζέρα μου να δέχομαι συγχαρητήρια...!!! επι τω νέω έτι.. ετι καίτοι, άσε με ήσυχη.

Εκεινους που πλησίασα.... εμελλε και να μεινουν.

αυτά... σε ενα υπερεγωιστικό ποστ που πολυ το ευχαριστιέμαι.

Η μανα που δε έχει δάκρυ για κανεναν, ετσι μ' εκανε κι εμενα. Κανενός να μην χαρίζομαι. Ο γέγονε, γέγονε. Τα χειρότερα..? αμα με βρούνε? ρε δεν με παρατάτε. Ποιά ειναι τα χειρότερα, απο το να πεθάνουν οι ανθρωποι που ειναι τόσο κοντά και σ' εχουν μεγαλώσει? και λοιπόν? απο την στιγμή που δεν μπορείς να κάνεις κάτι... να τους φέρεις πίσω..
τι λέμε μωρε... λέω απο την στιγμή που δεν έρχονται πίσω απο τον άλλο κόσμο και πάνε και τελειωσαν... τέλος. δάκρυα δεν εχω για κανεναν.
Και ακούγεται περίεργο. Ετσι ειμαστε με την μανα. χτυπήσου εσύ, πίσω δεν ήλθε κανείς. Ειναι βουβός ο πόνος. Τι ειναι πόνος, γιατί με την περίοδο ολα αυτά τα χρόνια, και πόνος δεν ήξερα τι θα πει.....  ααα εκει που πέφτεις και χτυπάς το γονατο? μμμ εχω αερόσακους, δεν πονάω... Οχι δεν γέννησα, απο επιλογή μου. σκάσε με ζάλισες με τον αντίλογο. Εγώ μιλώ.
Και μια αρρώστια δεν μπορεις να την κάνεις καλα, αν εχει πάρει ενα δρομο μη γυρισμού. Μαλακίες εν κατακλειδι για ανθρωπάρια... ολες αυτές οι συζητήσεις. Μιζέριες. Για γυναικούλες...

Κάτι κλαυθμούς και οδειρμούς αμα χάνουν τις μανούλες τους, τις έχετε συναντήσει? διότι το φυσιολογικό αυτό ειναι. Εμένα μου έρχεται να μπουφλίζω δηλαδή που λενε "μανούλα" και κολάει ο στόμας. Δεν ξέρω. Δεν ορίζω σχέσεις. Αγαπώ με πράξεις. Μουγγά. Αμα το καταλάβει ο άλλος...

θυμάστε, όσοι θυμάστε, εκεινο το ποστ που εγραψα για τις βιασμένες? που με πηρε και με σήκωσε? ασε μας κυρία μου. δεν μπορώ βλακειες..... δεν γινεται.. που ζω? εγώ σε άλλο κόσμο με υγιεις ανθρώπους. Υγιέστατους ! εφαγα κι εναν κουραμπιέ τώρα να ερθω στα ίσα μου μετά τόση χολή και χαλάζι. πολύ το ευχαριστήθηκα όμως....!!!!

100 χτυπήματα τη μέρα... εεεε κάτι δεν έχουν καταλάβει και μαζευονται. μπας και κατανοήσουν... γιατί πολλοί γιναμε πάλι.

4 σχόλια:

  1. Α, εγώ θα στεναχωρηθώ άμα πεθάνει η μαμά μου. Όπως στεναχωρήθηκα όταν πέθανε ο Νεκτάριος.
    Και είμαι και τύπος που άμα έχω κάτι θέλω να το λέω. Όχι για να πάρω συμβουλή, αλλά έτσι για να το λέω!
    Να και τώρα δα που λες, έχω κάτι και με απασχολεί και δεν το έχω πει ακόμα σε κανέναν και τρώγομαι με τα ρούχα μου.

    Πάω τώρα στην επόμενη ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. θα συμφωνήσω στο ετσι για να το λέω. το λες, πρήζεις τους άλλους και μου περνάει..
      καλά, μην φας τα ρουχα σου, γιατί τι θα φοράμε ύστερα...!

      Διαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμε αν εχεις αρχίδια, να βάλεις υπογραφή να κάνεις σχόλια. αλλα δεν έχεις.... με ξέρεις? δεν σου αρέσει? ουστ απο δω μέσα!!! με πρήξατε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.