Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Ποδαρικό.

Τσάκωσα τους απογόνους, πέρισυ, νομίζω πέρισυ ήταν. Και τους έκανα φροντιστήριο, περί ποδαρικού. Ισως πρόπερσι.. μωρέ δεν θυμάμαι, ξεχνώ.... 
τέλος πάντων. Αυτά θα το θυμούνται ολη τους την ζωή.
Πρόπερσυ που ειχαμε χάσει τον Μίμη και ειπα ποιός του εκανε ποδαρικό το 11.

"θα έρθετε να κάνετε ποδαρικό?" ρώτησα τα Χριστούγεννα, που αφού εχωσαν τη μούρη σε μια σακούλα τεραστίων διαστάσεων με 10 πακέτα ο καθείς, μου θρονιάστηκαν  και ξεκοκάλλιζαν το μπέ και έτρωγαν χούμους για ορντέβρ, που δεν το τρώω στον αιώνα τον απαντα. 
Κοιτάχτηκαν δεν ήξεραν, ζήτησαν βοήθεια με τα μάτια, γιατί οι μασέλες, ήταν απασχολημένες, δεν τους την έδωσε κανείς.
"Ερχονται τα παιδάκια, άντε και κανέναν μεγάλος, καλός, την πρωτοχρονιά το πρωι πρωι, οσο γίνεται και βάζει το δεξί του πόδι στο σπίτι να πάει καλα ο χρόνος, να ειναι καλά οι νοικοκυραιοι".. εξήγησα με συνοπτικές διαδικασίες. και συνέχισα "παιρνει μπαξίσι".. εδώ δεν κολλήσαμε. Ξέραμε τι ειναι το μπαξίσι. Αλίιιιιμονο. Συμφώνησαν λοιπόν. 

Ετοιμάστηκαν λοιπόν, φόρεσαν τα καλα τους, εβαλαν τα δεξιά πόδια σε ποδόλουτρο απο βραδύς, με άλατα και τρεχοβόλησαν να ερθουν την απόσταση απο το ασανσέρ ως την πόρτα. 
Απο την άλλη, η γιαγιά και ο παππούς, χαζοχαρούμενοι και οι δύο είχαν ετοιμάσει τα απαραίτητα μπαξίσια.....σοκολάτες καλούδια... και άλλα. 

"Σταθήτε" φώναξα.... "να τα κάνουμε με σειρά". Τεντώσανε το πόδι, ευχήθηκαν αμφότεροι οι δύο, ομού, μαζί και τουγκέδερ και μπήκανε γελώντας.. αυτό δεν το τράβηξα βίντεο... είναι αυτά που δεν τα ξεχνάς, αποδείχτηκε.

Εβγαλε ο ζαβοπαππούς τα ασημένια δολλάρια και τους στρίνιασε. Εβγαλε η γιαγιά τα καλουδια, τις σοκολάτες και δεν ξέρω τι άλλα και τους τα φίλεψε.
Χαρές που εκαναν. Τρελλαθηκαν.. κράταγαν τα δολλάρια, ελεγαν τα κάλαντα γελώντας... νάναι καλα. για τα παιδιά ειναι αυτά.. να μαθαίνουν κιόλας. 

Και μετά.. μετά... εφυγαν τροχάδην να πάνε στην άλλη γιαγιά .. οχι παίζουμε. Εκει εχει κι άλλους καπαδόκες... να προλάβον.

Χαρούμενοι εμεις, κι ολοι.

Εφέτος μας το ανακοίνωσαν μονοι.....
Ντυθήκαμε στολιστήκαμε... ποδολουτριάσαμε.. 
έτρεξε ο μεγάλος πρώτος, ειχαν συνεννοηθεί.. μόστραρε την ποδάρα νουμερο... γίγας πιά και είπε "εγώ".. να το δεις να γελά μ' ενα χαμόγελο,πιό μεγάλο δεν υπήρχε....
τα στρινιάσματα και τα καλούδια τα πήραν και οι δύο, αλλά αποφάσισαν πως κάθε χρονο ένας... !!!
γελώ γελώ γιατί τα τηρώ... που θα μου έρθεις να κάνεις ποδαρικό... ασε με.
τα είδαμε.. οχι μερσί...
Ηθελε να κρατήσει το δολλάριο του, στην τσέπη ο Νικόλας. Του εκανε φροντιστήριο ο πατέρας του.. αλλα ποιός τον κράταγε να δείξει μετά στο άλλο σόϊ, τι πήρε απο το ποδαρικό....!! ειναι και ακριβός. κοστίζει.... χα χα χ α

καλοτυχα να ειναι και να ποδαριάζουν πάντα.

οσο για εδώ... τόχω στημένο το σενάριο. Οχι οποιος θέλει... δεν θέλω.
ομοίως δεν θέλω κι ευχάς. οχι κύρ βάντη μου. η τούρτα ήταν γιατί μ' άρεσε οταν μου την έφεραν....







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.