Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Το καλύτερο δώρο τ' ανηψιού μου.


Ολο πίσω γυρνώ και θυμαμαι! Ολο ιστορίες μου έρχονται στο νού. Μιλήσαμε για δώρα, και το παιδεύω τριήμερον... και κατέληξα τι ήθελα να σου πω. 


Εδώ να διαβάσεις ενα κειμενο π' αγαπώ πολύ και μιλάει για δώρα....

Κι εδώ παρακάτω να σου πω για την εικόνα π' αναφέρεται στο παραπάνω κειμενο και κληρονομήθηκε απο τον Νικολα μας πλέον. 

Η εικόνα του Αγίου Νικολάου, δέσποζε στο σπίτι μας. Το σπίτι της γιαγιάς Βασιλικούλας. Στην Φερρών. Ο νοικοκύρης του σπιτιου Νικόλαος, ο παππούς μου, ο πατέρας του πατέρα μου. 
 Η ασημένια εικόνα, με την αγγελική μορφή του Αγίου Νικολάου, ήρθε κι έδεσε και με τα ταξίδια του πατέρα στη θάλασσα. 
Κάτω απο την εικόνα η γιαγιά, ειχε πάντα το καντήλι αναμένο. Ετσι το ασήμι, στραφτοκοπούσε και το φως είχε να κάνει με τα παιδικά μου μάτια και τα ονειρά μου.
Την αγαπούσα την εικόνα, πάντα γύριζα και την κοιτούσα και με γέμιζε. Δεν ξέρω τι, ούτε γιατί, ούτε πως, μην ρωτάς. 

Την ζήτησα κάποια στιγμή απο τον Μίμη, που ειχε ολο το νοικοκυριό της γιαγιάς και μου την έφερε. Την στολίσαμε στο σαλόνι και μας κοιτούσε. Μέχρι που έφυγε ο Μίμης. Μετά αναρωτήθηκα, γιατί του την πήρα. Αλλα με την ψυχή του την εδωσε, με την ψυχή του, ζήτησε μονος του να φύγει.


Ο Νικάκης μας, 10 και κάτι άνθρωπος εφέτος, παλλικαράκι ψιλόλιγνο πάντα, καθόταν πλάι στο τραπέζι, εκει που η μανα ειχε την εικόνα ακουμπησμένη. Την κοιτουσε. Ποιός ξέρει τι και γιατί, οταν ειπα θα του την δώσω, κούνησε το κεφαλάκι του συγκαταβατικά. Ισως τα παιδικά του μάτια, γιόμισαν γαλήνη κι ευχαρίστηση. Δεν ζητάνε ποτέ τα παιδιά μας. Τίποτα. Ιδίως τα δικά μου, πράγματα. Ξέρουν πως κάποτε δικά τους θα ειναι και φαινεται πως περιμενουν... άίντάααααα. 

Πήρα ενα χαρτί, πήρα την εικόνα και την δίπλωσα μέσα και ενώ το κουτί με το παιχνίδι ήταν πιο μεγάλο απο εμενα για την εορτή του, πήρα και την εικόνα του Αγιου Νικολάου να του την δώσω. Με την ψυχή μου. Του ανήκει δικαιωματικά. Εχει τ' ονομα, εστω και απο τον άλλον παππού. Βρήκε η εικόνα την θέση της.

Πήγα φορτωμενη με τα πιο μεγάλα κουτιά και κάποια στιγμή αφού καταλάγιασε
το χαρτομάνι και τα παιχνίδια τριγύρω, τον φωνάζω και τον καθίζω δίπλα μου στον καναπέ.
Βγάζω απο την τσάντα το πακέτο. Τεντώνονται τα ματάκια του και το κοιτά. "Νικόλα μου, θέλω να σου εμπιστευτώ κάτι" του λέω και του δίνω το πακέτο. Το πιάνει. Τα μικρά χεράκια του, τριγυρνάνε και ψάχνουν να δει τι ειναι. Υποψιάζεται? δεν ξέρω. Ψάχνει πως να ανοιξει χωρίς να τραυματίσει το χαρτί. Βοηθώ και μισανοιγμένο ακόμη οπως ειναι, το κρατά και με ρωτα δειλά σαν να μην το πιστεύει "η εικόνα της Φερρών?" και βιάζεται πιά να ανοίξει το πακέτο, βλέποντας το κεφάλι μου να κουνιέται καταφατικά.

Ανοίγει. Κοιτά εκστατικός. Δεν πιστεύει στα μάτια του. Το σαγονάκι του τρέμει και τα ματάκια του, ειναι τεράστια ανοικτά και δεν αρθρώνει λέξη. Δέος? Συγκίνηση? ενα παιδάκι 9 ετών τι να νοιώθει. δεν ξέρω. Του εξηγώ συνοπτικά και σηκώνεται. Κρατά την εικόνα με τα δυο του χέρια δυνατά. Την προσέχει και την κοιτά, σε ευθεια μπροστά του. Πηγαινει πετώντας στην μαμά του και της λέει "κοίτα μου εφερε την εικόνα απο την Φερρών". 

Τα δικά μου συναισθήματα μην τα ρωτάς, εχουν τα μάτια μια θολή εικόνα. Τα δικά του... θα μας τα πει κάποτε? 

Τρέχει στο δωμάτιο του και την τοποθετεί δεν ξέρει που. Στέκεται και κοιτά γύρω, δεν ξέρει που να την βάλει. Την κρατά με τα δυο χεράκια και την κοιτά πάλι και πάλι και πάλι "θα κανω στο σταυρό μου καθε βράδυ λεει" χαρά η μανούλα του που δεν της πολυαρέσουν αυτά...
Ειναι δική του, δεν μπορεί να του την στερήσει κανείς, θα μεινει εκει πάνω στο γραφείο του. Δίπλα στο πορτατίφ να την κοιτά τα βράδυα. Ποιός ξέρει, οπως εγώ.

Ειναι πιστεύω το καλυτερο δώρο που θα πάρει ποτέ.
Ειναι το καλυτερο δώρο που θα εχει πάρει απο εμενα. 

* δεν ειμαστε θρησκόληπτοι. Απλά οι εικόνες, εχουν για τον καθένα απο εμάς την σημασία τους, απο ότι φαινεται.


8 σχόλια:

  1. η αθωότητα των παιδιών που αφοπλίζει κι η μαγεία κάποιων πραγμάτων που φαντάζουν στα ματάκια τους "άπιαστα"... συνεχίζεις να με συγκινείς με τα "καλύτερα δώρα σου..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι εξαιρετικό παιδί αυτός ο Νικόλας!
    Ας πούμε αν μου έκαναν εμένα ένα τέτοιο δώρο στην ηλικία του, μπορεί και να στραβομουτσούνιαζα και να ζήταγα play station!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. είχαμε φυσικά την ιδια εικόνα στο δωμάτιό μας μικρά και εκει ,στο πατρικό μας είναι ακόμα...όπου Νικόλας = μάλαμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ κυριΑΘΗΝΑΜΟΥ, το ζήτησε, δεν του το πήγα έτσι.... !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Νασια, οχι σιγά μην δεν είχατε!. χα χα !!!!
    Οπου Γιώργος και Μάλαμα.. λέει η ρήση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πανέμορφες και λαμπερές, όπως πρέπει να είναι οι μεγαλουπόλεις τέτοιες μέρες. Φτου, φτου, μακριά από μας, μην τυχόν και βγούμε από την εθνική μας κατάθλιψη. Λέω να τις κοπιάρω, μιας κι εγώ στόλισα τον πίτσι μου μ’ αυτό,

    http://cdn0.lostateminor.com/wp-content/uploads/2012/03/vintage-weight-gain-ad1.jpg

    εν όψει μελομακάρονου…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ ΠΟΝ ΤΙΚΙ, καλώς ήρθες κι απο εδώ! αργησες και κράταγε το σχόλιο, μην το χάσει.....
    Το λοιπό.... ευρωπαική και αλλαχού πρωτεύβ'σα, χωρις λαμπιόνι δεν λέει. καλα εκανες και πήρες και πάρε και κόπιαρε να στολισείς.
    μισό να πάρω τι εχει ο δίσκος που εφερες...
    αααα μπράβο!!! ακριβώς αυτό!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.