Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Οπου γάμος και χαρά

η Βασίλω πρώτη. Ο παρακάτω γάμος, ειναι απο τους ελάχιστους που δεν πήγα.

Οτι κοροίδευουμε το λουζόμαστε. Αυτά που θα διαβάσετε ειναι η οικογενειακή μας ιστορία. Ανταποκρίνεται πέρα για πέρα στην πραγματικότητα.

Η Σοφία και Δέσποινα κατά σειρά μικρότερης ηλικίας είναι οι αδελφές της μανουλας Αννούλας. Εχουν κι εναν αδελφό μικρότερο τον Γιάννη στην ΑΜερική. Ο Μίμης, ειναι ο αδελφός του μπαμπά. Η Δέσποινα αποχώρησε το 2008 και ο Μϊμης το 2011. Αλλα πριν τούτων των θλιβερών, εχουμε ζήσει σκηνές απείρου κάλλους. Η Σοφία ήταν η γκαντέμω της υπόθεσης. Ελα που οπου τρελλή και τρομερή, εχει την τύχη την καλή, όμως... Να σου κανει ποδαρικό την πρωτοχρονιά να μην δεις άσπρη μέρα ολο το χρόνο. Να σου μπει στ' αυτοκίνητο το καινούργιο να χαλασει το ηλεκτρικό παράθυρο. ναμην σταυρώσεις σου λεω. τρομερή. 
Πάμε. 

Το 195 κάτι, πριν γεννηθώ, η δεσποινίς τότε Σοφία, γνωριζει τον "θείο" Τάκη.  Ερως και καραέρως, αλλα δεν παντρεύονται για τα επόμενα 45 χρόνια περίπου. Στάσου. Το 2006 πλήν 7 1999. Ναι. Εχω σημάδια εγώ...
Λοιπόν. Ζούν εναν έρωτα κρυφό, μην ρωτάς δεν ξέρω και δεν ρώτησα, δεν μου είπαν ποτέ. Ζούν ως τις 9 το βράδυ μαζί και μετά καθείς σπίτι του. Δεν ποτέ καλοκαίρια κι εκδρομές μαζί γιατί... υπάρχει ενας ζωντανός δεν κρινω. 

Οπου ξαφνικά ακούω απο την μανα και την άλλη αδελφή την συγχωρεμενη ανυπάντρου  Δέσποινα πως ο Τάκης, ειναι αρρωστος στο γηροκομειο και μια φίλη του, θα πάει την Σοφία να τον δεί. Εχει πεθάνει λέει η γυναίκα του και τον παράτησαν τ' αδέλφια του, πως οτ λεει το τραγουδάκι ο Χιώτης? ναι.. Και θολόπλεε κάπου. 

Να μην στα πολυλογώ, του εκανε σέρβις η θεία Σοφία, δόξη και τιμή, στα σαζζμάν μην τα λέω προστάτη και χτυπάει άσχημα και τον πήγε για καρδιοαυτό.. βηματοδότη. Μπήκε μπρός ο βηματοδότης, συντονίστηκε ο Τάκης.

Παχύς με τιράντες και ενα χαμόγελο σπάνιο. Σιωπηλός σε μιαν άκρη. Απλωνε το χέρι.. μακριά εγώ... ! Ενας τύπος.... δεν μπορώ να σου περιγράψω άλλο. Της πιάτσας ρε παιδί μου. 


Αποφάσισε η Σοφία να μείνουνε μαζί. Μένανε μένανε και αποφάσισε να τον αποκαταστήσει. 64 ετών η νύφη, 75 ο γαμπρός. Πάνω στο άνθος. Αντιλαμβάνεσαι πως εμεις οι ανηψιές περιμέναμε την θεία. Οχι, η αδελφή μου είχε παντρευτεί ήδη, πρόλαβε. 
Κουμπάρα η αδελφή Δέσποινα. Δεσποινίς με σχέση πολλων ετών. Ε, να μην παντρέψει την αδελφούλα της.... κατοπιν του γάμου εκανε κι ενα βαπτίσι μεσω ενός οργανισμου να λύσει τα χέρια... αχ τι τραβάμε.

Δόξη και τιμή, ξεκινήσαμε να σκεπτόμαστε τι δώρο θα τους κανουμε. "Ποτήρια" ειπε η Αννουλα-μανούλα και ξεμπερδέψαμε. Η "θεια" Σοφία, δεν τους έχω πει ποτέ θείους γιατί ηταν μικροί οταν γεννήθηκα.. η Σοφία λοιπόν ετοίμασε το σπίτι, που ηδη έμεναν, το μόμπιλο (προσφηλής έκφραση του Μίμη), αμίλητο στην θέση του, παρατηρούσε. Τον ρώταγε η Σοφία να κάνω αυτό. Κουναγε το κεφάλι καταφατηκά. Ετσι η Σοφια, σου εδιηγει΄το ώρες κουβέντας. Μιλάγε αυτή και αυτός κούναγε το κεφάλι κάνε  σκηνή. 

Πήραμε παπλώματα, πήραμε σεντόνια, πήραμε κορμάκι νυφικό, να μαζεύει τα πάκια της 64άρας, στο άνθος της και βάλαμε και του γαμβρού τιράντες. Ενα χρυσό δεν μας έκανε δώρο ο γαμπρος ποτέ... μμμ! χα χα ! Μας έδειξε η θεία το νυφικό κορμάκι και το νυφικό κρεβάτι, όχι δεν το στρώσαμε....
Ερχονταν και δώρα απε την Θεσσαλονίκη απε το σόι και την Αμερική το άλλο σοι και τηλεφωνήματα. Παντρεύονταν και κάτι ανήψια μικρά τοτε ολο γάμους είχαμε. 

Πήραμε κάτι λαμπάδες ΝΑ με το συμπάθιο, τα στέφανα κλπ σκευη και ενα καλαθάκι μπομπονιέρες ίσαμε 30. Ηταν σε στενό κύκλο..... βλέπεις... οχι τον ήθελες μεγάλο να γελάσουν οι πικραμένοι να σηκωθούν οι νεκροί! Φτάνει.

Φορτώσαμε τις λαμπάδες στο σουζούκι το παλιό το μικρο της Δέσποινας που οδηγούσα και πήραμε την κατηφόρα απο την Κηφισίας να πάμε στο σπίτι της κουμπάρας στην Καλλιθεά. "αμμωμον την οδοοοοον" τραγουδούσα εγώ που είχα το παλούκι της λαμπάδας δίπλα μου, να εξέχει γιατι δεν χωρούσαν και τις έβαλα διαγώνια και ε εεε ρε γέλια... Αφού κατέβηκα την Συγγρου συνεχίζοντας το τραγούδι και γελάσαμε ως δακρύων, απιθωσα αφού ανέβασα τρία πατώματα με τα πόδια τις λαμπάδες. "Εγώ δεν ερχομαι, να πάνε μόνες τους" απείλησα.. 

Δεν ξέρω πως πήγαν αλλα πήγαν..

Το κορμάκι, μην ξεχάσω, ηταν απο τον ΑΕΡΑΚΗ, γνωστό κατάστημα του κολονακίου με γαμίστηκα. 
Η θεία Σοφία με την μαμα μου, εψαχναν εκκλησία. Βλέπεις ειμαστε χωρισμένες να κυκλωσουμε τον γάμο. Να γίνουν τα πρεπά. Ψάξε ψάξε δημαρχειο, ολα σκαλιά είχανε. Καταλήξανε στον Αγιο Παντελή Αχαρνών ο οποίος ειναι και επιβλητική τος παν και απο την μια πλευρά, εχει λίγα σκαλιά.
"Με νοσοκομειακό θα πάει ο γαμπρός"? Ρώτησα την μανα μου "σκάσε" μου απαντούσε μονίμως. Τα γελια τα καναμε η μια πίσω απο την πλάτη της άλλης.

Πήγαν στον Σεν Παντελεημόν, την βλεπει την μανα ο παπαΠαναγιώτης "ρε Αννα, είχες αδελφες?" ρωτά, γιατί η μανα ειναι νύφη στη γειτονιά "Ναι πάτερ, ηρθαμε για το γάμο της'... τι να πει ο παπάς, κανει τα σχετικά. Ο λολοκεφαλονίτης, θεός' σχωρέστον... τοπαιξε καλα το έργο θα σου πω.

Εγώ δήλωσα δεν πάω, αλλα στολίστηκα και μετά το γραφείο, 6 νταν ήμουν απέξω να κατασκοπεύσω. πρίτς !

Οι καλεσμένοι. Η μανα μου ο πατέρας μου ο Μίμης, η κουμπάρα Δέσποινα και στο έργο έπαιξαν και οι. Βουλγάρα, νταντά του γαμβρού. Θείος Γιάννης και Θεία πως τη λενε δεν θυμάμαι, πρώτα ξαδέλφια της μανας μου, εμεις δεν έχουμε σχέσεις, εχουν οι θείες. Η κόρη τους, δεν ξέρω πως τη λενε, βαπτησιμιά της νύφης. Η αδελφη μου με τον γαμπρό μου, άργησαν. Αμαν αυτή η κοπέλα πιά. και της είχα πει...

Ρωτάω.... "ενας γάμος στις 6"? απο την κάτω πλευρά του ναου. "Κάτι γέροι?" μου απαντούν "Παντρεύτηκαν"... ιιιιιι εχασα το γάμο. Είχα τον Μίμη σταντ μπαι. αλλα... είχα μια ελπίδα....Μωρέ, δεν πήγαινα.. με τίποτα...

Απο τα μέσα εμαθα τα εξής. Με το νοσοκομειακό στολισμε.. οχι. Με τον θείο Γιάννη αφίχθη η νύφη και ο γαμπρος με την κουμπάρα και την νταντά του. Το τρίο μπελκάντο το δικο μας με το δικό τους αυτοκίνητο. 
Πιάσε εικόνα. 
Η νύφη, ταγιεράκι ασπρουδερό και ανθοδέσμη δεν θυμαμαι δεν ήμουνκι εκει να μου την πετάξει. Ο γαμπρός με παντελόνι και πουκαμισο,Μαιος μηνας μην ανάψει και τις τιράντες. Πατούμενο παντόφλα ανοικτή καθότι. Ο γέρων..εεε ο γαμπρός, είδε σκοτεινή την εκκλησία, μπερδεύτηκε, εκανε να φύγει. Τον κρατάνε ζωντανοί και πεθαμένοι και παίρνει πρέφα ο κεφαλλονίτης που ο θεός να τον σχωρνάει τι γέλια καναμε και τους καλει να αρχίσει το μυστήριο. 
Οχι δεν αναψαν τον μεγάλο πολυέλαιο... ε Δόξη και τιμηηηηη στεφάνωσονννννν.. ο γαμπρός καθιστός, ως ταύρος ενα πράμα. η νύφη ορθία με κατάνοιξη και να κοιτάει κάτω. η κουμπάρα με μπλεδάκι ταγιέρι και τα χέρια σταυρωμένα. Ο στολισμός, εξοχος. Η νταντά, πίσω απο τον γαμπρό. η μανα μου ο πατέρας και ο Μίμης απο την πλευρά της νύφης. Ο εξάδελφος απο την άλλη. 

Ησαίααααα χορευεεεε, μια στροφή μην χάσουμε τον γαμπρό, τον οποίο είχε αδράξει ο παπαπαναγιώτης απο το μπράτσο μην τον χάσει αν τον στηρίζει κιόλας και τον κράταγε καλα. Με μπαστούνι ο γαμπρός. στοπα?
Στο "και έτεκε υιον τον Εμμανουήλ" δεν ξέρω τι είπε ο παπας. Εδω υπάρχει ενα ντοκουμέντο φωτογραφία, αμε τι μας νόμιζες, ο εξάδελφος/ρεπόρτερ ειχε καλο ρόλο. οπου το τρίο το δικό μου, εχουν μια κατάνυξη κατεπάνω πνίγοντας ενα γέλιο... να χτυπιέσαι απο τα γέλια και να μας λεει ο Μίμης να κατουριόμαστε. Χάσαμε το μυστήριο τα κωλόπαιδα.

Πήραν το μπουμπουνιερικό, επιβιβάστηκαν στα νοσο εεε στα αυτοκίνητα και πήγαν για πάρτυ στο σπίτι των νεονύμφων. Αμε τι μας πέρασες. Δεν θα δίναμε μια δεξίωσης με σαμπάνια στο σπίτι? να προσφέρουμε ενα τυροπιττάκι, να δώσουμε ενα πιτσάκι? εκει η αδελφή μου, πρόλαβε. εφαγαν τουλάχιστον.

Φωτός βγάλαμε ναι βεβαια να μην έχουμε απο τον γάμο και την δεξίωσης?

Εζησαν 7 ετη, τα πρώτα τρία, χαλασαμε / μισογκρεμίσαμε το σπίτι της Γκύζη γιατί δεν μπορούσε να βολευτεί την σκάλα ο θείος... αφού δεν περπάταγε, τι θες κι εσύ... Ηθελε μαιζονέτα η θεία. Ηταν το πατρικό της μανας τους εκει και εγινε πολυκατοικια. Μπαινω μια μέρα και μου μύριζε η πολυκατοικια πετρέλαιο οπως οταν ο παππούς εκει, με την σόμπα στη μονοκατοικία. Ανεβαίνω επάνω, εμπλεη αναμνήσεων. "Ο Καντεράκης" δεν θα φύγει ποτέ απο εδώ" λεω και αρπάζω μια σφαλιάρα "Εδω δεν υπάρχει καντεράκης, εδώ ειναι του Λάφη" απο την θεία Σοφία. "εεε καλα ψελίζω... του Καντεράκη ηταν το σπίτι"... δεν θα ευρισκα άκρη... τόφαγα.. 

υστερα..... μετακομησαν και που πήγαν μας έχει τρελλανει με τις μετακομίσιες. Α, Ηπείρου μετά την πλ. Βικτωρίας. ναι. Απλώθηκαν έπιπλα και εγινε ενα κουκλί. Σε λιγο καιρό κανα χρόνο δυο πήρε ενα σπίτι στην οδο Ιθάκης ρετιρέ. Να υστερεί σε ρετιρε απο τις αδελφές της? Πετέ. Και δόξη και τιμή, τον ντάντεψε και τον νταχτάρισε, άλλα μην ρωτάτε, 7 έτη. Και ήρθε και του έκλεισε τα μάτια. Καταχαρής πήγε κι αυτή μαυροφορέθηκε.

Εμενα που ειχε πεθάνει το αφεντικό μου, προ εξαμήνου, ήμουν καλεσμένη οχι, με ειχαν καλέσει σε γάμο συναδέλφου και το χρειαζόμουν. Δεν τον είχα και συγγενή, δεν είχα κανενα σέβας.. τις ανάποδες... 
Είχα ράψει φόρεμα, είχα σχεδιάσει φόρεμα. ειχαμε ανάγκη αυτή τη χαρά... είχα φτιάξει πατούμενο ασορτί. πηγα της στάθηκα, ελειπε και η Δεσποινα στην Αμερική.... αλλααααα είχα γάμο την ημερα της κηδείας. οχι μην εχανα το γάμο. Ζήτησα συγνωμη και πήγα. Πιάσε εικόνα. 
Μπιιιιιπ μπιιιιπ μου κορνάρουν μεσημεριάτικα, κατω απο το σπίτι, που μολις εχω βγεί απο το κομμωτήριο και σκίζω περπατώντας τους χασέδαι. Κοιτάω, το τρίο μπελκάντο και η χήρα κι εγώ για το γάμο.... πηγαιναν για την κηδεία. Σκούνταγε η μανα μου τον πατέρα μου στον ώμο, μην κορνάρεις. 

Την επόμενη περίμεναν τα νέα του γάμου. τι θαρρείς. κανεις δεν μίλησε.. αλίμονο αν άνοιγε το στόμα του κάποιος. Ημουν στην τσίτα.



Στα τριήμερα ποιος θα τους πάει νεκροταφείο, μην ρωτάς. την αλλη μέρα. παιρνουμε την νταντά και το σκύλο και ναιιι το σκυλο, να βγει έξω κι αυτός... και πάμε στου Ζωγράφου. Η μανα μου η χήρα η νταντά κι εγώ. α κι ο σκύλος. Και τα κόλυβα στο πιάτο. Ο σκύλος μου εχει γεμίσει το πίσω καθισμα τρίχες και βρι΄ζω. Μπαίνουμε. "που παμε" "προχώρα'. προχωρω. προχωρώ. και κάπου στέκονται. Ηταν μια κολώνα, αρχίζουν. κοιτώ 50 κολόνες.
Ηταν και σκουπιδοντενεκέδες. κοιτώ 50 σκουπιδοντενεκέδες. Ηταν και ενα ανοιγμα. Κοιτώ. 5 ανοίγματα...."ρε δεν θυμάστε"... "ηταν η συγκίνηση"... γμ την συγκίνηση. ο σκύλος βρήκε τον Τάκη... αχ μάνα μ'.
Εν τω μεταξύ ξέρεις. Ο βηματοδότης, μόλις είχε κανει σερβις. Το ντούπου ντούπου στα νεκροταφεία, αν εχεις ακούσε.. ειναι οι βηματοδότες. συνεχίζει να χτυπά μονος του... ναι ναι. πιστεψε το.

Αφού βρήκα και κατούρησα γιατί δεν..εεε, πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Δόξη και τιμή τον θάψαμε. δεν ξαναπήγε η χήρα. δεν μπόραγε. ηταν βαρύ το πλήγμα.

Την άλλη μερα σάββατο τελευταιο της περιπετειώδους αδείας μου, πήγαινα θάλασσα πλατια σ αγαπω γιατί..οχι αυτό απο αλλού. Λέω της θείας, δεν ερχεσαι να μην κλειστούμε, αφού ειχαμε φάει στη μαπα, ολο το σόι και τους γειτόνους τρεις μερες...
Να πάρουμε και την Βουλγάρα.. ας την πάρουμε... ξέρεις οι βουλγάρες χάνουν την δουλειά τους κιόλας και την λυπόταν.
Σάββατο 11 η ώρα, δυο μαυροφορεμενες με περίμεναν στην γωνία. Που πάτε ωρε κορίτσια ετσι.. βάλετε κατι. Η γειτονιά ναι... Στην γέφυρα του Σταυρού για τι ώρα αλλαξαν και πέταξαν τα μαύρα και φορεσαν κόκκινα αυτά ειχαμε δεν λέγεται. Χώρια το κοκκινομαυρο μαγιώ που εδωσα της θείας που δεν είχε.
Εγώ ειμαι η χήρα θεία, συστήθηκε η θεία στην φίλή μου που ήταν στη θάλασσα. 

Ερχεται η θεία Δεσποινα. Πάω να φτιάξω πίτσα τις βρίσκω περίληπες. σε μια στιγμή εκει που τρώμε, σηκώνω το κεφάλι και κοιτώ την Δεσποινα. Μπλούζα περτικαλί με εναν ήλιο ασημι φωσφωριζέ. και σορτσάκι σιέλ. Με πιάνει ενα νευρικό και μου φεύγει το φαί. κλαίω απο τα γέλια και δεν τους λέω τι.
το τρώω.

Εζησε το κυρία, το χήρα και οτι αλλο ως το μεδούλι. Και μετά αφού εθαψε και την Δεσποινα και πούλησε το καταραμενο σπίτι, που της πέθαιναν στα χέρια, και δεν πατάγαμε πιά... πηγε στην Πελοποννησο σε μια γνωστή να μένει δίπλα. Αμαν απο μετακόμιση σε μετακόμηση.

Απο την μια εχουμε γελάσει ως εκει που δεν παίρνει. Απο την άλλη γμ το κερατο μου, λουστήκαμε οτι κοροίδέψαμε ολη μας την ζωή. Απο την τρίτη την λυπάμαι, Ειναι η μόνη που μου έχει μένει. 78, μην ρωτήσεις.. επίσης μην ρωτήσεις ποιος θα την γηροκομήσει...Δεν έχει άλλους. οι άλλοι ειναι στην ΑΜερική, αν δεν το κατάλαβες. σχέσεις απο μακριά. μην ρωτήσεις είπα. 

προ ημερών της τηλεφωνησα. "άσε με κι έρχεται και 29 και εχω μια σύγχιση" λογια να λέγονται χαμογέλασα.

αυτά... τα νεα μας.. πως μούρθαν τώρα.... 


κλαίω. 
απο τα γέλια...!!!! οσες φορές κι αν το πω κλαίω....




8 σχόλια:

  1. δε σε πιστεύω!
    έχασες γάμο με τέτοιο κόνσεπτ;;;
    μέγα λάθος. επρεπε να πας. σκέψου έκανες ανάρτηση χωρίς να πας. αν είχες πάει θα είχαμε κατουυρηθεί από τα γέλια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε δεν ήμουν στα καλα μου, άσε που δεν μ' ενδιαφέρει τέτοιο κόνσεπτ...
      οχι οχι, μια χαρά, πείσμωσα, μουλάρωσα και δεν πήγα.

      Μπα, δεν έίχα κέφια κι αυτό μου ήρθε χαζολογώντας τις φωτός.. υστερα.

      Διαγραφή
  2. Απόψε γελάμε , μακριά γαιδούρα η ανάρτηση αλλά ξόδεψα άφθονο γέλιο ,και διηγώντας τα να κλαις είναι ! το έχω ζήσει παρομοίως με θείο Κλάκη ( από Θεμιστοκλής ) ετών 78 μετά χοντρέλως ανυπάνδρου κόρης ετών 65 έλεγε , φουσκωμένα 70 είχε . Γέλιο, μα πήγαμε μόνο να γελάσουμε ! Και έλεγε η ξαδέλφη κόρη του γαμπρού ( αιωνία του η μνήμη) όχι θα τον γηροκομήσω , καλύτερα να τον παντρέψω ! Δύο χρόνια γάμου , τον τρίτο η χοντρή , έπεσε και έμεινε του τόπου (ο γέρος η από πέσιμο η από χ....) λένε . Απαρηγόρητος ο θείος Κλάκης , ήθελε να ξαναπαντρευτεί.
    Να είσαι καλά βρε με τα ωραία σου
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νικολ μου, ευχαριστώ πολύ που γέλασες. Για γέλια είμαστε!!!
      αλλα όπως βλέπω συμβαίνουν και άλλου άλλα. Της δικιάς μας της πέρασε κάποτε απο το μυαλό να ξαναπαντρευτεί, αμα χήρα, αλλα το προσπέρασε γρήγορα... γιατι ειναι ανεμοδούρι.
      Τώρα λούφαξε.. προς ώρας.. να έχω ησυχία.
      σ ευχαριστώ που διάβασε, ναι βγήκε μεγάλο. αλλα... το γράφω και για τα ανήψια μου, ειναι κι αυτά.... ολο ρωτάνε να μάθουν ιστορίες...


      φιλιά !

      Διαγραφή
  3. Μας έκανες και γελάσαμε!

    Ευχαριστούμε.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Μαρία, Ευχαριστώ Λένη, οποια και να διάβασε, χαρά στην υπομονή σας.

      εγώ ευχαριστώ που περάσατε !

      Διαγραφή
  4. Γίνεται να μου την διηγηθείς κάποτε αυτή την ιστορία; Διότι θα με πάρει το ξημέρωμα αν την διαβάσω τώρα και έχω να πάω κι αλλού. Μερσί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν θα ξεχάσω.. μετά το φυλτζάνι της κυρίας Σούλας !

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.