Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Φθινοπωριάζει....

Εχει ενα αμιγώς φθινοπωρινό τοπίο έξω. Εχει μια φθινοπωρινή λιακάδα, που αφήνει ενα αεράκι να παιχνιδίζει μαζί της. Τα φύλλατω δένδρων κιτρινίζουν, τα πουλιά μαζεύονται κατά ομάδες και κάνουν βολ πλανέ στον ουρανό, τα ποτάμια σταματούν τον ορμητικό χείμαρρο τους και ρέουν ήρεμα. Η εικόνα, σε κάνει να θέλεις να το γευτείς απ' άκρου σ' άκρο.

Πέρα μακριά η θάλασσα, αγριεύει. Φουρτουνιάζει και μαζεύεται, φεύγει ησυχα για να ορμήξει πάλι συμπαρασύροντας φύκια του βυθού ως την παραλία. Την άδεια παραλία που ντύνεται τα φύλλα και τα φύκια της κι αυτή.  

Το τοπίο αρχίζει να αλλάζει. Τα ζώα οργανώνουν τις φωλιές τους για τον χειμώνα, μέσα στο δάσος.  Τα δένδρα αφήνουν τα κλαδιά να παρασύρονται σ' εναν ομορφο χορό του αέρα. Σιγά σιγά το δάσος θα ερημώσει απο φύλλα. Ενα παχύ στρώμα σαν χαλί θα στρωθεί για να υποδεχτεί το χιόνι.

Η βροχή, μαζεύεται στα σύννεφα και ανεβαίνει στην κούνια της. Πέρα δώθε, πέρα δώθε, ως να κυλίσει απαλά στα μαρμάρινα σκαλοπάτια των σπιτιών. Αλλοτε πάλι τραμπαλίζεται και πάει να ποτίσει τους αγρούς. Ειναι ελαφριά ακόμη και παίζει με τα συννεφα κρυφτό. Εκει που της δινουν τόπο να μείνει και μετά την παίρνουν μακριά και την φυσάνε και την σπρώχνουν.

Εχει τις ομορφιές του το φθινοπωρο. Τα δένδρα με τα μήλα, ειναι κατάφορτα. Οι αχλαδιές το ίδιο. Οι κλάρες, που δεν σπάζουν ποτέ, ειναι γεμάτες καρπούς. Οι νοικοκυρές ετοιμάζουν μια- μία τις δουλειές τους. Ειναι που εβαψαν και καθάρισαν, ετοιμασαν τις κουζίνες για να υποδεχτουν μια μια τις γεύσεις της εποχής.

Και μέσα σε αυτή την ομορφιά, ο ήλιος. Αυτός που απομακρυνεται και φεύγει πηγαινοντας σ' άλλους τόπους. Αυτός που με τις αχτίδες του θα ζεστάνει κι άλλο κόσμο. Χαμογελά απο μακριά, ολο και πιο μακριά και φωτίζει ολο και λιγότερο. Δειλά ξεπροβάλλει το πρωί. Μαζεύει τις αχτίδες του το βράδυ νωρίς και τις στέλνει σε άλλο κόσμο. Μα ειναι εδώ, με τις λιακάδες και τις αχτίδες του. Με την ομορφιά και τα παιχνίδια με τον αέρα που τον φυσά και αυτός κρύβεται εδώ κι εκει, πειράζοντας τα τσουλούφια των παιδιών, στο διάλειμμα του σχολείου. 
Οι καπαρντίνες και τα καπελα ερχονται και οι ντουλάπες εχουν την δοξαστική τους. Τα μανίκια μακραίνουν και οι ομπρέλλες, βγαινουν ξαφνικά απο την απραξία να πάρουν τη θέση του παρασολιού.
Τ αερακι που φυσά, σου τραγουδά στ' αυτί εναν ομορφο σκοπό. 

6 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Φθινοπωρινό φιλι καλημέρας !!!
      πσσσσ η ποιήτρια τι έγραψα... πσσσσσσ!

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. ναι γιατί οχι !
      είχα γράψει κι έφυγε.. ααα που πάνε τα σχόλια?

      Διαγραφή
  3. Αυτά τα φθινοπωρινά μεγαλεία γιατί δεν συμβαίνουν και στο Άργος; Πείτε μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.