Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Γονείς?

Με πατέρα καπετάνιο, που ταξίδευε ολα τα χρόνια, γονείς με την κυριολεκτική σημασία, απέκτησα πολύ μεγάλη. Στα 20 μου, σταμάτησε ο πατέρας να ταξιδεύει.
Εμεις με την μητέρα, ζούσαμε με μεγάλή ησυχία και τα χούγια μας. Ηρθε το καπετανόπουλο, που νόμιζε στα 47 βεβαιως πως είχε πλήρωμα και ξανανόμιζε πως θα μας βάλει σε τάξη.
χα χα χα να το πεις της Αννούλας. 
Σιγά σιγά βολευτήκαμε αφού τον βάλαμε εμεις σε τάξη!
Συγκατοικώ, αφού κάποια εποχη ειχα πάει δίπλα. Τηλεφωνούσαν να ανοίξω την πόρτα να τους δώσω τα σκουπίδια ! τέτοιο τάκτ.

ο καπιτέν ειναι λίγο κουτσομπόλης αλλα βάζεις την φωνή αμα ξαναρωτήσει τίποτα και σούζα... οχι...

ο Μίμης, ήταν περισσότερο κουτσομπόλης, αλλα απήλθε.

Οταν παντρεύτηκε η αδελφή μου και έφυγε, με παρακάλεσαν να πάω δίπλα. Εννοώ ξανα πίσω στο σπίτι, με όρους.. γελοίους.. αλλα κι εγώ γιατί να πληρώνω. Εχω γυναικα που μου τα κανει όλα. Εγω τουρίστας.

Την πόρτα του δωματίου- ξενοδοχειου - δεν την ξέρουν ... και τον κουβά του αιρκοντίσιον η μανα τον μαζεύει με τα νερά εννοώ. περνώ και δεν με ενοχλούν εχω κόσμο και δεν πατάνε, δεν έχουν δουλειά... εχουν κόσμο και δεν πατώ ...
Τα έζησαν πολλοί γνωστοί και αντιλαμβάνονται...

Καλοκαίριασε, να μην σας τα πολυλογώ κι ήθελα μια εβδομάδα άδεια να φύγω ομως. να ηρεμήσω να ησυχάσω. εξετάσεις κάναμε, μια χαρά ειναι. Δόξα τω Θεώ και σ' άλλους έτσι.

ηρθε ο μάτης μου και τάφτυσε και δεν κατάφερα να φύγω την εβδομάς που ήθελα. και ξύπναγα πρωί εφευγα για παραλία, με το καλημέρα σας και γύρναγα κατά τις 5.

Παρατηρήθηκαν πολλα νέα φαινόμενα που τα έκοψα απο την ρίζα μην μου γίνουν δάσος και.... πάμε.

Το πρώι στις 8 με την τσίμπλα και το ξυπνητήρι, καθόμουν με τον πορτοκαλοχυμό μου όξω. Ενίοτε και τον ελληνικό μου. Η μανούλα ερχόταν και καθόταν ακριβώς απέναντι τσιμπλούλα κι αυτή, στην πολυθρόνα που απλώνω πόδια και αρχιζε μπουρου μπούρου. Σε 10 λεπτά ερχόταν ο πατέρας με τον καφε απο την άλλη μεριά και οτι θυμόταν χαιρόταν.

Εφευγα βιαστικά και μισομασώντας τα λόγια μου.

Γύρναγα στις 5 -6. τα αιρκοντίσια ανοικτά να βρεί το παιδί δροσιά και ο πατήρ να ρωτάει που πήγα και πως ηταν η θάλασσα. Μια φορά πρόλαβε και απάντησα πήγα θάλασσα και ήταν μπλέ! τέλος.

Μετά ήθελα να χαζοξαπλώσω αφού φαί δεν εύρισκα.. γιατί να βρω... και να δω ενα έργο και να σηκωθώ να μαγερέψω κάτι μετά. μμμμμ
μου είχε πρόγραμμα η Αννουλα, που θα ξαπλώσω και που θα με φυσάει το αιρκοντίσιον και που θα καθίσει εκεινη και "κοιμήθηκες εχασες το έργο" και τι θα φάμε για βράδυ. "δεν φτιάχνεις τοστ στο φούρνο".. και άλλες οδηγίες.

αυτό με μικρές αλλαγές συνεχίστηκε περίπου μια εβδομάδα. Μετά το έκοψα.
σηκωνόμουν πρωί, εδινα εντολές για φαί και διάφορα και εφευγα. 

πέρασαν τρείς εβδομάδες, εστηναν αυτι στο τηλέφωνο, είχαν δουλειά πίσω απο την πλάτη μου, ακριβώς. Μα ακριβώς την ώρα που μίλαγα. 

βράδυα να καθίσω στην βεράντα? ως αργά ο μικρος έξω να σκαλιζει γλάστρες και να θορυβεί και η άλλη κουζινόθεν να ανακατώνει κατσαρόλες.

εγώ εκανα διακοπές ευχαριστήθηκα ξεκουράστηκα, δεν ειδα κόσμο και δεν ξενύχτησα αλλα δεν πειράζει... και ησυχία δεν είχαν.

αποζήτησα να φυγω να πάω στο γραφείο.

σημασία δεν μου έδωσαν την Δεπτέρα, που μπήκα μέσα... ούτε καλως το παιδι μας ουτε τίποτα. μονο η αννουλα εβγαλε εβδομαδιαίο πρόγραμμα που θα την πάω και τι θα κάνει. μόλις άνοιξε το στόμα του ο μικρός, ούρλιαξα. "να κάτσεις μέσα που τριγυρνας με τις ζέστες" και σώπασε.

Μπήκαμε στο ρυθμό μας. Μίλαγα 2 ώρες στο τηλέφωνο στην βεράντα και δεν ασχολήθηκε κανείς μαζι μου. Φαγητό εχω ζγκατάμπ'ξη και δεν ξενυχτώ με τον φούρνο και την κατσαρόλα...

ααα μια χάρη ζήτησε ο θείτσος Δημητράκης το σάββατο που πήρα "Ερχομαι, ανάβεις το εργαλείο" ζήτησα για το αρικοντίσιον. 
"μια χαρη... απάντησε "φέρε πίτσα και κερνάω εγώ" ουουυυ ενα σουβλάκι δεν έφαγα τόσες μέρες με το πρόγραμμα της Αννούλας !!! μα στην άδεια....
ηταν ευκαιρία να φαω μισή πίτσα για σάββατο βράδυ.. πάρτυ..

Να τους χαίρεστε και πόσο θα τους έχουμε ακομη δεν ξέρουμε αλλα.. .οσο γερνάνε... ουφ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.