Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Για την Ροζαλία....

Μια παλιά ανάρτηση για τους αποχαιρετισμούς του καλοκαιριού.
Είπε η Μέλανι, "Ροζαλία"κάτι τις  και γύρισε το μυαλο 40 χρόνια πίσω... μην σου πω περισσότερα.
η αποκάτω φωτό, ειναι απο το 70. Είμαι η πρώτη με τα γιαλιά αριστερά με το φόρεμα με την φάσα... είχα ψηλώσει και βάλαμε δαντέλα. Πίσω ήταν ανοικτό και φορουσα ίδιο σόρτσ..!!!
μεγαλεία της εποχής...!!!
διαβαζε Ροζαλία.......
και θα σκουντήξω και την Μάρη... ναρθεί να θυμηθεί!!!! κι ο Τάκης, κι ο Μπένυ κι η Νέλλη κι άλλοι. ολοι εκει μεγαλώσαμε.
=================================================
η φωτογραφία ειναι απο το 1970 στο Πεδίο του Αρεως με το 32ο Δημοτικό





Aντέτε, αντέτε στο καλό, όλοι σας.
Φεύγετε και μου κουνάτε μαντήλια, όπως χρόνια τώρα.
Απο τότε που μικρούλα, έφευγαν όλοι απο την πλατεία και έμενα μόνη. Ο Χρήστος, η Λίλα με τον Τάκη, η Νέλλη με τον Δημητράκη, η Μάρι, ε, αυτή δεν είχε άδελφάκι, ερχόταν με την Αντα την νταντά της. Ο Μίνως, τα παιδιά απο την τάξη. Ολη η παρέα. Ολη η καλοκαιρινή παρέα. Ολοι αυτοί που μοιραζόμαστε τα χαλίκια στα γόνατά μας, όταν πέφταμε, όλοι αυτοί, που δεν πατούσαμε το χορτάρι της πλατείας.(Βικτωρίας).
Τέτοια μέρα με αποχαιρετούσαν όλοι. Ποτέ δεν είχα ρωτήσει που πήγαιναν. ή τουλάχιστον δεν θυμάμαι. Μόνο για τον Χρήστο ήξερα σίγουρα. Λουτράκι. Κάθε χρόνο. Και κάθε χρόνο ερχόταν πίσω με ένα βραχιολάκι. Χρωματιστό για το χεράκι μου. Η Ζαμπέτα, η νταντά του, φρόντιζε γι αυτό. Εμαθε κι εκείνος, πως το "καϋμένο" το κοριτσάκι, έμενε μόνο του πίσω στην πλατεία. "πως πέρασες?" με ρώταγε κάθε χρόνο. Τι να του απαντήσω. Ηταν ο αχώριστος σύντροφος στα παιγνίδια, στα μπάνια με το πούλμαν. Τον κοίταζα μόνο. Ποτέ δεν μου είπε, πως πέρασε στο Λουτράκι. Ισως για να μην με πληγώσει. Τα βραχιολάκια, φθάνω να τα δώσω στην μικρή του κόρη!
Εμενα μόνη σε μια πλατεία που τον Αύγουστο έμοιαζε νεκρή. Με την κούκλα μου την Μπουμπού, υπο μάλης για παρέα, τριγύριζα ανόρεκτα. Ούτε πυργάκια με το μπρικάκι μου στο σκάμμα, ούτε όρεξη για στρατιωτάκια αμίλητα, ούτε τίποτα. Κάποια παιδάκια υπήρχαν, αλλά δεν....
Μερικά απογεύματα, κάποιες βόλτες στο πάρκο, απάλυναν τον πόνο. Ο Τονίνο και η Ροζαλία
με την μαμζέλ Λέλα, έπαιζαν στις κούνιες. Αχώριστοι καλοκαιρινοί φίλοι. Εμεναν κι αυτοί μόνοι το καλοκαίρι ή τουλάχιστον δεν έφευγαν τον Αύγουστο. Εμεναν Αθήνησι και μάθαιναν γαλλικούλια. Α, τώρα θυμήθηκα. Τους έβλεπα και κάθε Πέμπτη, τις ημέρες που ο ήλιος ήταν σύντροφος στα παιγνίδια. Τις καλές ημέρες του χρόνου, που η μαμά έβγαζε κάλο στον πωπό απο το κάθισμα στο παγκάκι, όλο το απόγευμα (όπως έλεγε). Κάθε Πέμπτη, εκείνα τα χρόνια, οι νταντάδες που έφερναν τα παιδάκια στην πλατεία, είχαν ρεπό. Ετσι, τα παιδάκια έμεναν μέσα κι εγώ, προνομιούχα με την μαμά και την μικρή Λένα αργότερα στο καρότσι, βγαίναμε βόλτα στο πάρκο.

Στις καλοκαιρινές κούνιες του πάρκου, μιας και οι μόνιμες, έμπαιναν στην συντήρηση. Λάδωμα, βάψιμο, τρίψημο....... Ενώ οι καλοκαιρινές, μας πρόσφεραν άπλετη σκιά, παιγνίδια όπως κρυφτό και κυνηγητό, ήταν απαγορευμένα, οπότε, κούνιες και άμμος, σήκωναν όλο το βάρος. Κάτι τραμπάλες, που τις φοβόμουν και μία ψιλή τσουλίθρα, που δεν την πλησίαζα. Προτιμούσα την μικρή γνωστή ροζ, στις κλασσικές κούνιες.
Κάθε πρωί, το μπάνιο με το πούλμαν στην Βουλιαγμένη, ήταν επιβεβλημένο. Μόνο το καλοκαίρι του 67, εν αναμονή της μικρής, δεν θυμάμαι καν αν πήγαμε. Κενά μνήμης. Ε, μετά απο τόσα χρόνια, τι περιμένεις? Ενα παλτό μου έπλεκε η μαμά για να "απαλύνει" τον πόνο μου.....
Οπλα, μπαλάσκες, ε, όχι. Σωσίβια, ψωμοτύρι, σαγιονάρα, ο Χρήστος απαραίτητα με την Ζαμπέτα, και δρόμο το πρωί. Μια χαρά βόλτα με το πούλμαν, τι μας φαινόταν. Εκδρομή ολόκληρη. Επιστροφή το μεσημέρι, στη ζέστη και φαγητό, έτοιμο απο τον φούρνο του Μπαλάσκα, αφού προηγουμένως, στην γωνία, δινόταν η απαραίτητη υπόσχεση "ραντεβού" για το απόγευμα, και σιέστα ως τις 5.30. Ποιός μας κράταγε μετά.
Τα χρόνια περνούν αλλά το σκηνικό μένει ίδιο. Να φεύγετε, κάθε τέτοια εποχή, να κουνώ μαντήλι, να περιμένω να γυρίσετε. Δεν μπορώ πια να συγκρατήσω πότε θα φύγει ο καθ' ένας, πότε θα γυρίσει και που θα πάει.
Επίσης, απο εκείνα τα χρόνια, δεν κάθομαι, ποτέ να μάθω πως περασε ο καθ' ένας. Αντίδραση, πες το, κακιούλα πές το, ποτέ δεν παρακολούθησα τις ταξιδιωτικές αφηγήσεις. "σκασίλα μου" έλεγα και γυρνούσα την πλάτη. Και τώρα το ίδιο κάνω. Ο καθ ένας φέρνει τα δικά του. Οταν και άμα θα πάω, θα φέρω τις δικές μου εικόνες.
Με πιάνει ένα "σύνδρομο στέρησης" αλλά μου περνά γρήγορα. Είμαι δυνατή εγώ, απο παλιά. Μένω τελευταία να σας αποχαιρετήσω, πρώτη να σας συναντήσω ξανά τον Σεπτέμβριο. Απο συνήθεια μουρμουρίζω και τραβώ για τα κρύα. Απο αντίδραση δεν μπορώ την ζέστη.....
Να περάσετε τις καλύτερες των διακοπών σας, να γεμίσετε εικόνες, να φέρετε πολλές πολλές ξενοιασιές απο την εξοχή και με το καλό να τα πούμε στο τέλος του μήνα,
με όλους.

=======================


33 σχόλια:

  1. Γλυκο μου πλασματακι λάτρεψα τα κοτσιδακια σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Γλυκό του κουταλιού κυδώνι.
      καλημέρα, ευχαριστώ

      Διαγραφή
  3. Κανόνισε, εδώ το 'χω το χαρτομάνδηλο!!!
    Γύρισα πίσω, κοντά σ' εκείνα τα χρόνια (κοντινές είμαστε στην ηλικία, άλλωστε), θυμάμαι πάντα φεύγαμε όταν επέστρεφαν όλοι, διότι ο Σεπτέμβρης ήταν, λέει, καλύτερος μήνας για διακοπές, δεν μας άρεσε η μπούρμπουλη!!!
    Αργότερα, με το σχολείο, μικρή υποχώρηση: μετά τις 20 Αυγούστου...
    Μου άρεσε η τραμπάλα, μέχρι που κάποια φορά ένα πιτσιρίκι έκατσε απότομα κι εμένα, που 'μουν από την άλλη μεριά αλλά δεν είχα προλάβει, μου κατέβασε τα μπροστινά δόντια και με πήραν τα αίματα! Κυριακή καλοκαιριού στο "Πρώτων Βοηθειών"!!!

    Παρόμοιο φουστανάκι με φάσα είχα κι εγώ! :))) Και τα απαραίτητα κοτσίδια, βεβαίως βεβαίως!!!

    Καλημερούδια!!! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σιγά βρε, που σας πήραν τα ζουμιά !
      την φάσα την βάλαμε γιατι ψήλωσα..... εεεε ρε γέλια....

      Διαγραφή
    2. Τώρα που το λες, το δόντι το κάτω μπρός, το "εφαγ" ολίγον στην γκαμήλα του Πεδίου Αρεως... ψιλοπράγματα..!

      Διαγραφή
    3. Η έρμη εγώ, μέχρι να βγουν τα δόντια τα κανονικά, ήμουν με το σπήλαιο-μόστρα!!! :)))

      Διαγραφή
  4. Μεγάλη αλήθεια. όσοι φεύγουν δεν ρωτούν για αυτούς που μένουν πίσω. Καλό καλοκαίρι να έχουμε και ας μην φύγουμε ποτέ :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήλθες. Οταν εισαι παιδί, δεν τα σκέπτεσαι αυτά.
      εδώ που τα λέμε, δεν τα σκέπτομαι ούτε τώρα που είμαι μεγάλη.
      Το βραχιολάκι που εφερνε ο Χρήστος με αποζημείωνε.

      Διαγραφή
  5. όμορφη ιστορία και ακόμη πιο όμορφη εσύ με το φορεματάκι!

    φιλάκιαααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. μ αρεσε η περιγραφη.ωραιες εικονες.η φωτογραφια νοσταλγικη.ευχομαι καλο καλοκαιρι να εχετε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμείς πάλι, σκοτιστήκαμε τι σου άρεσε αφού είσαι ανώνυμος !

      Διαγραφή
  7. δλδ...ντάξης τώρα...θα σε φέρω ένα βραχιολάκι θείτσα μ'...μεγάλο...για την μέση :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κι εγώ έμενα πίσω a Patrasso. Και είχα γενέθλια και γιορτή μες στον Αύγουστο - διπλή φρίκη!

    (Σ' αγαπώ γι' αυτές σου τις αναρτήσεις. Και όχι μόνο.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. μια φορά πήγα καλοκαιρι με μια θεια μου ,σε μια θειά της ,στους Αγίους Αναργύρους ,αρχές του '80! μου άρεσε πάρα πολύ!!!!!είχε μονοκατοικία με αυλή και έκανα βόλτες και σε μια πλατεία εκεί!κάθε καλοκαίρι τη θυμάμαι εκείνη την εποχή!
    αυτό με τη δαντέλα ωραίο κόλπο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στους Αγίους Αναργύροι, λενε.. αμα σου πω δεν ξέρω που πίπτει γιατί δεν ειναι σίκ!

      Διαγραφή
    2. σωστό...τότε ήταν ωραία!

      Διαγραφή
    3. Επίσης μπορούμε να το πούμε και: στους Άγιοι Ανάργυροι! Κι αυτό πάει, δεν πάει;;;;; :)))

      Διαγραφή
    4. @Νασια, απο πάντα του ήτανε κατωτέρου πιπέδου, τώρα μην το πεις στην θεία...


      Μέλανι. Δεν ακούς? Αγίοι Αναργύυυυροι...

      Διαγραφή
  10. όμορφες και αθώες και γνήσιες παλιές καλές εποχές , τα κοτσιδάκια μου άρεσαν και μένα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι εποχές ειναι πάντα όμορφες, και στο χέρι μας να τις καλυτερέψουμε !!!

      Διαγραφή
  11. και κοτσιδάκια είχα, και φουστανάκι με βολανάκι δαντελένιο γιατί ψήλωνα είχα, αλλά κούνια στην αθήνα δεν έχω πάει. μόλις κλείνανε τα σχολεία φεύγαμε για τις εξωτικές καρδιτσίους νήσους μέχρι να πάρει άδεια ο μπαμπάς να πάμε στη σκοτίνα ή τον πλαταμώνα, ή τον αγιόκαμπο για δεκαπέντε μέρες για μπάνια.
    επιστροφή το σεπτέμβριο λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία με μία επιπλέον τσάντα με τα βιβλία που διάβαζα. βλέπεις από τότε δεν το είχα το νοικοκυριό. προτιμούσα να διαβάζω ή να κεντώ.

    πωπω, πόσο πίσω μας πήγες!!!

    φιλούμπες. άμα θες το άλλο σαββατοκύριακο πάω εξωτικές καρδιτσίους νήσους. έλα μαζί να δεις πως είναι να είσαι από χωριό, βλάχα βλαχοπούλα και τσελιγκοπούλα!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγω δεν ταξιδεύω στην Ελλάδα !

      Πφ, στην Αθήνα που μένω και στο Νάυπλιο.. κλείσαμε.

      Υστερα με αεροπλάνο σ' ολη τη γη!!!!

      Διαγραφή
    2. καλε τουτη εδω ( αυτουνη ) είναι απο νησον μεγα ωραια ευηλιον , εαυερον ( ουυυυ) και λασσια , αλλα δεν το λεει το κραταει για μυστικο μην και την ματιασουμε ,
      απλα το σπλαχνο εμενε πισω ως γνησιον καπετανόπαιδο ( πουλι μου εσυ ) με ολη την οικογενεια και οταν μεγαλωσε πια αλαργαρησε κομματακι .... κανω λαθως μαρεγιε ????

      Διαγραφή
    3. Mαααρεγιεεε Μαααρεγιεεε Μαρεγιέεεμου κανακάρη, Μαρεγιέεε εεεεε Μαρεγιέμου κανακάρη ποιά γυναίκα θα σε πάρει Μαρεγιεεεε εεε!
      Ποια κυρά και ποιά μαντόνα, θα σου στρωνει τη σεντόνα μαρεγιεεεεεεε
      αχ τι μου εκανες, μ' άκουσε όλη η Κυψελη!!


      ναι σωστά
      τα λοιπά αύριο...

      Διαγραφή
  12. Απαντήσεις
    1. Καλημέρα,
      Δεν κοιμάμαι, αλλα καταλαβαίνεις, ειναι η ώρα που αφήνω τα άλλα έξω και ειναι για μένα.. τι να κάνω μπλιό!

      Διαγραφή
  13. Μανεκέν, σκέτο μανεκέν! Φέρνεις λίγο στην ξαδελφούλα μου. Όλα τα καλοκαίρια τα περνάγαμε μαζί και τα πηγαίναμε θαυμάσια. Σαν το σκύλο με τη γάτα. Ακόμα έτσι κάνουμε. Μόλις βρεθούμε αρχίζουμε τις αγκαλιές και μετά από λίγο τα τσακώματα. Γεράσαμε και μυαλό δε βάλαμε, αλλά όλα τα καλοκαίρια μαζί τα περνάμε. Ακόμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Dimiscon. να την χαίρεσαι την εξαδελφούλα βρε !
      ετσι γίνεται. κι εγώ με την αδελφή μου μαραθώνιους καυγάδαι....
      ε τους φίλους που εχουμε καταφέρει και βρισκόμαστε απο καιρό σε καιρό, ολα μέλι ζάχαρι !!!
      φιλιά !

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.