Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Γυρίιιιιισατεεεεε?

γιατί εμείς δεν γυρίζουμε. Τον αγύριστο έχουμε !

ο Χριστός Ανέστη, απο ημερών, θα το πήρατε είδηση. Εμενα μου το λένε, κάθε χρόνο, γιατί δεν είμαι ποτέ εκεί. Να πάω να κάνω τί? ε?

Προσδοκά ανάσταση νεκρών ο χριστιανός στα λόγια, γιατί άμα αρχίσουμε τις αναστήσεις, που θα χωρέσουμε μάνα μου. 

Δεκάδες παππουδογιαγιάδων, χώρια συγγενείς και φίλοι...οι οι ιιιιιιιι.

Ενας ανεστήθη και το επαναλαμβάνει για να το εμπεδώσουμε κι ένας άλλος  που πρόλαβε στις μερικές ημέρες. Που να ... βρεις άκρη τώρα.

Οχι, ναρχίσουν να περνοδιαβαίνουν, να σε στείλουν αδιάβαστο, πριν την ώρα σου. Να 5 προπάπποι πίσω, πεινασμένοι, να μην μείνει αρνί στο τραπέζι. Ναρθεί η θεία Μαρία, να μην σου μείνει άντερο για μαγειρίτσα απο το γέλιο.
Ελα σε παρακαλω...ελα.....και βάφει που βάφει λίγα αυγά η μαμά, να μας τα φάνε όλα.. σε παρακαλωωωωω...με με με τιιιιιι θα τσουγκρίζω....

Οι Ιαχωβάδες, το ξέτε ε? Περιμένουν την δευτέρα παρουσία που ο κόσμος θα χαθεί και εχουν έτοιμο ενα βαλιτσάκι με τα απαραίτητα. Κάλτσες, παππούτσια και  κανα φουστανάκι. Θα ανέβουν στο βουνό μόνο αυτοί και θα σωθούν.
Ο ιησούς τ' ανάσκελα ναρθει, αυτοί με το βαλιτσάκι. Χάσαμε και τις Φανές, γμτ...!

Ο δικός μας, οχι μόνο δεν θα αναστηθεί, ο τελευταίος πεθαμένος λέμε... φύτρωσε... κιόλας. Ναι ναι πήγαμε για την δέηση, εγώ ξαγρυπνη, ξενυχτισμένη με το ποτό στο στόμα ακόμα....μια χαρά είχα περάσει, η μάνα με το κουλουράκι κι ο δόλιος πατέρας, σκεπτόταν σιωπηλός.  Χάραξε το χειλάκι του, οταν είδε τα φυτά... αυτόχθονα.

 Ναι ναι και γμ τα λιπάσματα... ξέρεις.. εκει που είπαμε να του κάνουμε επιμνημόσυνη, ούτε καρβουνάκι άναβε, ούτε κερί, ούτε σπίρτο. Δεν εβλεπα τον αναπτήρα, του έχωσα κανα δυο ξαποστηλάρια, "μην τον βρίζεις" λέει η μάνα..."θα βρίζω όσο θέλω. εμ έφυγε, εμ μέσον δεν έχει καρβουνάκι δεν ανάβει". Μέσα σε γέλια και χουρ χουρ κάναμε την επιμνημόσυνη δέηση. 
Και ο παππάς να σου δίνει συμβουλές πως ανάβει το καρβουνάκι και να το εχεις μαζί γιατι εδώ εχει υγρασία!

Την είδαμε την υγρασία, πάτερ μου,  φύτρωσε ο θείος. και γμ τα λιπάσματα, σου λέω. φτιάξαμε ενα τάφο, με ανοιγμα να παίρνει αέρα και νερο να λιώσει καλύτερα. 
Οκ, ας λείωσει, πρέπει και να ανθίσει? ελααα... συγκεντρωθείτε... το τι γέλιο έριξα και δως του ρώταγα την μανα, που κρατούσε το κουτί ανοικτό και μπούκωνε τον κόσμο κουλουράκια, "τι φυτό ειναι αυτό"......? και δώσ του γέλια. Μνημόσυνο κατά τα άλλα.

Ε, μα εγώ φταίω. φύτρωσε ο θείος, μας βλέπει ο κόσμος. Ολοι έχουν τα λουλουδια επάνω στο μνήμα εμείς τα εχουμε εσωτερικά. Σέρα.... ασε με.
Ασε με γιατί κλαίω απο τα γέλια.

οχι κυρία μου, δεν έχω σέβας, είχε αυτός, όταν πήρε-δεν πήρε τα χάπια και πέθανε? εεε, δεν είχε. 

οτι θέλω θα λέω.

Μέχρι τώρα κάθε πεθαμένος, ήταν σοβαρός, δεν χάσαμε παππουδογιαγιάδες? δεν χάσαμε θεία Δέσποινα? κάτι ξόφαλτσους γνωστούς? 
Είδες κανέναν να φυτρώνει? αει άσε με.. με δαύτον.. και στον τάφο, για γέλια είμαστε. 
Α< ρε Μίμη, και νάσαι απο καμμιά μεριά.. να κοιτάς και να κλαις απο τα γέλια. πακιΆκια ρε χαμένε!

Αλλα ως φαίνεται, μέσον δεν έχεις. Το φυλτζανάκι δεν το χτυπάς στο πιατάκι..... ασε που δεν βάζω πιατάκι πιά..... μην γίνει κανα λάθος.... αλλα αμα εχεις μέσον, βάρα το φυλτζανάκι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.