Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

6 ετη κι ακόμα εδώ.

Μια επανάληψη της πρώτης μου ανάρτησης εβερ. 

απο τότε, που περνούσαμε καλά
και είμαστε μες τη χαρά.
μετά ήρθαν τα τσουλιά.
οι γριές και τα βλαμένα
 και γινήκαμ' ουλοι ένα

αλλα εδώ σταθερά η Ζουζουνα ποτέ δεν πεθαίνει ως μπλόγγερ. 
Η δε τελευταία λέξη, οπως λέει κι ο Βλού, δική μου.... ΠΑΝΤΑ. εεε, πιά...

Οσο για τους έξυπνους που νομίζουν πως μας ξέρουν..... καλύτερα να κοιτάτε την καμπούρα σας.

Δεν θα πάψω ποτέ να είμαι η Ζουζουνα η τρομερή...
θαυμάστε με.......!!! και δοξάστε με...

και βρίστε με και ασχοληθείτε μαζί μου!!! κακό δικο σας, εμενα διαφήμηση μου κάνετε.....

==========================
Ο τίτλος του ιστολογίου, a good life. Ημερομηνια πρώτης ανάρτησης, 25.5.2007.

Μια καλή ζωή, προυποθέτει ότι έχεις εφόδια που ξεδιπλώνονται στο μέλλον και τα απολαμβάνεις. Μαθαίνεις σε νεαρή ηλικία και όταν σου χρειασθούν στην πορεία, ανοίγεις το κουτάκι και "τσούπ", "πως καλλιεργώ κολοκύθια στην Κυψέλη". Ετσι έχεις ασχολίες όλη τη ζωή, ανάλογα πως "φυσάει".
Αρκεί να μάθεις μικρός. Οταν μεγάλος προσπαθείς, βάζεις πείρα, βάζεις φαντασία, και τα αποτελέσματα, αμφίβολα.......
Τι σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο, είναι γνωστή απορία παλαιώθεν. Το ίδιο τείνει να γίνει και το τι θέλει το "τσιμεντέ" παιδί, να καλλιεργήσει στις γλάστρες φυτά και φαγώσιμα.
Ξύπνησε ένα πρωί και αν είχε γνώσεις, θα φύτευε. Πήγε ως το κατάστημα με τους σπόρους και τους βολβούς και γύρισε σπίτι καταχαρούμενη.
Χώμα εντάξει, γλαστρούλες εντάξει, ο καιρός είχε ζεστάνει, pourquoi pas.
Μια κουβέντα είναι αυτή. Στη μέση η Ζουζούνα. Μπροστά οι γλαστρούλες, δίπλα οι σπόροι και το χώμα, παρακείθε. Κοιτάζονταν όλοι μαζί αρκετή ώρα. Στο τέλος αποφάσισε να ρωτήσει. "πως θα φυτέψω?" και η κατακραυγή που ακολούθησε, την έκανε να απορήσει "γιατί δεν μου λέτε?". Τι να σου πούμε, που κοντά στο "γιαγιά" αποφάσισες να φυτέψεις και δεν ξέρεις που πάνε τα 4. Οι οδηγίες στο πίσω μέρος των φακέλων των σπόρων, δεν λένε και πολλά.
Αντε και έβαλε λίγο χώμα, σε κάθε γλαστρούλα, έριξε όλο το σακκουλάκι με σπόρια μελίτζάνας, στη μία γλάστρα, όλο το σακκουλάκι με σπόρια κολοκυθιού στην άλλη (καλέ, έτσι είναι οι σπόροι κολοκυθιού? είχε και την απορία), όλο το σακκουλάκι με σπόρια απο ραπανάκι στην επόμενη. Και το καρπούζι. 10 σπόροι μαζί.
Πήρε τις γλάστρες παραμάσχαλα και πήγε στο σαλόνι, έμπλεη απορίας. "τώρα τι τα κάνω?"
Τα βλέμματα όλων της έφταναν. Ξανά έξω. Υπήρχαν και οι βολβοί για γλαδιόλες. Αφού αφιέρωσε ένα τέταρτο να τους κοιτά, στο τέλος αποφάσισε. Επρεπε να τους χώσει στο χώμα. Εκείνη την ίδια χρονική στιγμή, συνειδητοποίησε πως έπιανε το χώμα με τα χέρια (ευτυχώς το γαλλικό μανικιούρ, δεν είχε στρωθεί ακόμη) και ούρλιαξε "καλέεεεεεεεεεε, με τι να πιάσω το χώμα, φέρε γάντια'. Ταυτόχρονα θυμήθήκε την αδελφή της να λέει "άσε τα παιδιά να πιάσουν χώμα" και συνήλθε. Επρεπε να βάλει τα κρινοδάκτυλα στο χώμα........Με βαριά καρδιά, έπιασε και χώμα, σκέπασε τα σποράκια, τα πότισε κιόλας και ...... άρχισαν οι απορίες.
"βιβλίο να διαβάσω για φυτέματα, έχουμε?", "πόσες ημέρες κάνουν τα σποράκια να φυτρώσουν?", "πως θα ξεχωρίσω τι έχω βάλει που, αφού δεν ξέρω τα φύλλα τους'.
Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι, ήταν η απορία όλων των υπολοίπων που άκουγαν. "Αφού δεν ξέρεις τι θα πει χώμα, τα φυτέματα τι τα θέλεις? Τα θέλει, για να κάνει ψυχοθεραπεία.

Μία εβδομάδα, δύο εβδομάδες, η μελιτζάνα, δεν έλεγε να σκάσει μύτη. τρείς εβδομάδες, τα κολοκύθια, έκαναν συναγωνισμό πιό θα φτάσει πιό ψηλά το κεφαλάκι του. Οι βολβοί, πέταξαν και αυτοί και η αισιοδοξία έφθασε σε υψηλά επίπεδα. "εχω κήπο", ήταν η έκφραση που δέσποζε παντού και η μόνη ασχολία. Πάει και η ψιλοκουβέντα στο τηλέφωνο "με συγχωρείς, πρέπει να ποτίσω", πάει και το σταυρόλεξο "α, τώρα θα βάλω λίγο χώμα ακόμη", πάει και ο καφές εδώ κι εκεί, "έχω μεταφύτευση".

Αχάραγα, σηκωνόταν, να προλάβει να φροντίσει τα φυτώρια. "Μωρέ, σαν μεγάλες δεν είναι οι γλάστρες? πότε θα γίνουν αυτά".
Αχ, ανίδεο μου πλάσμα, ρώτα να μάθεις. Ευτυχώς και η συμβουλάτορας Ντινού, ήρθε την κατάλληλη στιγμή. "βάλε τα σε μικρά ποτηράκια ή σακουλάκια, κάνε τρυπίτσα απο κάτω, πάρε και σπόρους καρπούζι, που δεν βγήκαν οι δικοί σου, πάρε και αγγούρι, βάλε ΕΝΑ σπόρο σε κάθε ποτηράκι και να περιμένεις να βγεί". Βαριά η καλογερική..... αλλά δεν το έβαλε κάτω.

Ηταν αυτή που απόκτησε "φυτώριο", άρχισε τις μεταφυτεύσεις και πήρε και άλλους σπόρους, κατάλαβε τι εστί "κήπος"? Ηταν. Μοίρασε και φυτωριάκια για να μην φέρει την μαμά κοντα στο εγκεφαλικό, απο τα πάμπολλα που υπήρχαν. Νάσαι καλά Αλεξ, που τα ανέχτηκες.

Αφού είχε γελάσει το μισό λεκανοπέδιο με τις απορίες της, είδαν κι απόειδαν τα έρημα τα φυτούλια και άρχισαν να βγαίνουν. "Χαρά ανύποτη", έρχεται όμως εύλογη η επόμενη απορία. "τι τα κάνω όλα αυτά?" Διότι άλλο να έχεις γης, άλλο να έχεις γλαστρούλες και μία μαμά να φωνάζει "πάρε τις πιό δεξιά", "όχι εκεί, απλώνω", "εδώ, δεν έχει ήλιο", "έχω γυναίκα να πλύνει βεράντα σήμερα, ανέβασέ τες στο τραπέζι.........." Κάθε μέρα γκρίνια απο το πρωί ως το βράδι, μέχρι που το πήραν όλοι απόφαση. Η Ζουζούνα, καλλιεργεί.

Σε διάστημα μηνός, μόνο μία γλαδιόλα βγήκε κι αυτή καμαρωτή, καμαρωτή, απο αυτές που είχε φυτέψει τον Οκτώβριο. Κάτι κολοκυθοπούλια, ανοίγουν και ξανανοίγουν, τα φυλλα μεγαλώνουν αλλά καρπός τίποτα. Ηρθε κι άνοιξε και μία μαργαριτούλα και την έκοψε ο Νικάκης να την δώσει της γιαγιάς.......
Μία πρασινάδα, φύτρωσε, ύψωσε και άπλωσε, μεταφυτεύτηκε και περιμένει να γίνει μεγάλη και τρανή να κάνει σκιά.

Η Ζουζούνα, κοιτά, ξανακοιτά, πρωί και βράδυ, ποτίζει, ρίχνει χωματάκι (με κουτάλι και σπατουλίτσα, να μην βάζουμε και τα κρινοδαχτυλάκια, λύνει σταυρόλεξα και έμαθε καλά το απόφθεγμα. "Μην βιάζεσαι. Εννέα μήνες ήσουν στην κοιλιά της μαμάς σου".

Τα περιποιείται σαν μωρά και καλύτερα και περιμένει. Κι εσείς μαζί ! Θα μας πάρει καιρό να φάμε ραπανάκια, αγγουράκια, καρπουζάκια, όχι φραουλίτσες δεν φύτεψε για του χρόνου, πεπονάκια και παντζαράκια, αλλά μόλις αρχίσουν να δένουν καρποί, θα γίνει πανηγύρι. Θα το μάθετε όλοι. Και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ! Διότι τέτοια γεγονότα δεν είναι παίξε γέλασε.
Η Ζουζού, καλλιεργεί !!!

----------------------
και οπως ελεγα κι αλλού, κάθε χρονια που φύτεψα και βγήκαν και χαρήκαμε... κάποιος πέθανε. Καλη ειναι και η ξεραίλα...δεν πειράζει!!!

17 σχόλια:

  1. βρε για όσα έτη θες, μη χαλιέσαι και μη δίνεις σημασία σε λόγια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τέλειο blog!! Χάρηκα που σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς τη? τον... θα κοιτάξω αργοτέρως. προς ώρας μερσί....
      ευτυχώς δηλαδή πουχαμε κι ενα φοντάν.. για το καλως μπήκες !

      Διαγραφή
  3. Μισή ντουζίνα χρόνια!Μωρέ μπράβο!Κιάλλα τόσα ευχομαι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συγνώμη, οι σπόροι του κολοκυθιού είναι αυτό που λέμε πασατέμπος στο άψητό του;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι ακριβώς κι εγώ το ίδιο ρώτησα... !!!

      Διαγραφή
  5. Χρόνια πολλά Ζουζούνα μου!
    (και τί ωραία τούρτα! πωπωπωπωπωπω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φάε τούρτα, φάε τουρτα Δεσποινά μου. Μεσί πολύ

      Διαγραφή
  6. zouzoynitsa na ta xiliaseis ,mitsotakis leme na maste edw na malwnoyme:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μερσί Στέλλα !!!
      να μαλώνουμε? οοοχι, δεν θα πάρω, μερσί, πάω να φάω ενα γλυκό!

      Διαγραφή
  7. Χρόνια πολλά σ'εσένα και το ωραίο σου μπλογκ!
    Χαίρομαι που σε βρίσκω!
    Ήρθα και νωρίτερα, μα τώρα θα σε διαβάσω με την ησυχία μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς το Ροζ Μελάνι. Σε ευχαριστώ και στα δικά σου, πάραυτα.!!!
      Μιας κι ήρθες, πάρε και γλυκο σήμερις!

      Διαγραφή
  8. Βρε ζουζουνα το δικό μου το σχόλιο τι έγινε, φαγώθηκε μαζί με την τούρτα?? ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ααα καλως την. δεν ξέρω. δεν είδα... βρε λες να σε φάγανε για επιδόρπιο? Ο Ιησούς...!!!

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.