Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

η τρεχαλίτσα

Είναι αυτό που ώρες ώρες, αμα εισαι το παιδί δελφίνι, σου γυρνάει πάνω σου στα χειρότερα.

Ημέραν Πέμπτη (πέφτει ο πευκος κατω), ξεκινησα κανω εργασίες απογευματινές.
Πήρα την Αλεξ συνοδηγό, πήγαμε εις τόπον κατεψυγμένον, τόπον καταψύξεως.
Η μητέρα είχει λίστα."κανα δυο χταποδέλια μικρά, κανα κομμάτι ξαλμυρισμένο βακαλάο (μην ξαναπηγαίνεις για την άλλη Δεπτέρα), και δες τι έχει". Εντολοδόχος.
Πήγα μια γύρα, είδα αγόρασα, ευχαριστήθηκε η τσέπη και ο μάτης και αποχώρησα.
που πάμε? να αλλαξω δυο ζεύγη καλτσών που ήρθαν το πρωί. Που να παρκάρεις ντάλα χαλαντροκέντρο. Μια πολύ ωραία θέση με περίμενε, δίπλα στους μπάτσους. ζήτα ήτανε, δέλτα ήτανε, ποσώς μ' ενδιέφερε. Μάλλον ούτε κι αυτούς. "Βγες και πηγαινε φαρμακείο να σε δούνε να μην μου πούνε τίποτα"
Την έστρωσα και στην θέση του οδηγού υστερις, πήγα απέναντι και εκανα την δουλειά μου.


Καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε. Αυτοί δεν προλάβαιναν, ήθελαν μια ευχή και για το άτι, εμείς δεν εχουμε χώρο και τόπο. 
Τελειωσαν οι εργασιες, γύρισα σπίτι, ντυμένη περίμενα λίγο να ξεκουραστώ. Ποιός εσύ? γιατί εγώ δεν το είδα. Τηλεφωνήματα απανωτά, η ώρα να περνά και τα πόδια γίνονται ασήκωτα. 
Με βαριά καρδιά, σηκώνομαι να πάω σούπερ. Μούπερ, τούπερ, ποιος ανεβαινει τις σκάλες, γμ το μαρκετίνγκ μου μέσα ε? ποιός ! Ο Μιμίκος ο γιατρός, εγω όχι.
Αγοράζω΄οτι ειναι να αγοράσω και μου κατεβάζει ενας κυριος μεσήλιξ το καλάθι που ειναι παραγεμισμένο και δεν μπορώ να το σηκώσω. Μια χαρά, συνεχίζω ακάθεκτη και τελειώνω. Σέρνομαι ως το σπίτι. Μπαίνω μέσα να βάλω τα πράγματα στη θεση τους, με το ίδιο σούρσιμο, η Αννούλα ειναι κουζίνα και θέλει να της φτιάξω το βραδυνο. Εχει αγοράσει κάτι ψωμάκια και δεν ξέρει πως να τα κάνει και να τα βάλει στο φούρνο γιατί τοστιέρα γιόκ.

Το κάνω κι αυτό και ως τις 9.30, κάθομαι ως αποχαυνομένο και βλέπω έργο,γιατι δεν έχω κουράγια να σηκωθώ?

Σας εχει πειράξει η άνοιξη? γιατι εμενα πάρα πολυ και δεν γλιέπω γιατριά !


Παρασκευή βράδυ, γυρίζω τρέχοντας, περνω΄για κάτι τελευταία απο σουπερ, και βάζω μπρός για το γλυκό. Πορτοκαλλόπιτα. ναι αυτή που την κάνω και μου μυρίζει το γιαούρτι και η περτικαλάς. Πεθαίνω...? οχι δεν μου μυρίζει τίποτα. Οι ορμόνες μου κάνουν πάρτυ. Δεν πειράζει, καλύτερα.

.... συνέχεια του απίθανου σουκούδου, το απόγιομα.

4 σχόλια:

  1. φουλ βλέπω ανά το πρόγραμμαααααααα...και φιλάκιαααααααααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ασε με άσε με! καθε χρόνο λέω δεν θα το ξανακάνω, κάθε χρόνο τα ίδια!!!

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.