Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Το τέλος ...

Ο δολοφόνος χτυπάει πάντα δυο φορές. Τα πόδια του ήταν βρεμένα απο τις λακουβες που έπρεπε να υπερπηδά, στο δρόμο, όχι με μεγάλη επιτυχία πάντοτε.
Στο σακάκι του, οι τσέπες είχαν ξεχειλώσει απο τις πέτρες που κουβάλαγε.
Η τσάντα του, ήταν παλιά μα δερμάτινη. 
Ο ταχυδρόμος, του είχε αφήσει μερικές επιστολές. Τις πήρε και τις τακτοποίησε, μόλις μπήκε. Υστερα έτρεξε στο μπάνιο να πάρει μια πετσέτα. Τα μαλλιά του σταλαϊζαν.

Ανοιξε τις επιστολές, τις διάβασε, τις έβαλε στην άκρη για να τις απαντήσει το βράδυ. 


Ετοίμασε το καφέ κουστούμι του, πήρε ενα κριτσίνι για να κόψει την πείνα του και με το καπέλο να φτάνει ως τ' αυτιά, ξαναβγήκε.


χτύπησε την πόρτα δυο τρείς φορές, με το χέρι, δυνατά. Κανείς δεν του άνοιξε. 
Σκύλιασε. Εφερε στο στόμα το δάκτυλο κλειστό και δάγκωσε τον κόμπο.

Χτύπησε την πόρτα πάλι. Η γηραιά κυρία, εκανε πολλή ώρα να του ανοίξει την πόρτα. Ηταν μέσα με το τεκνό της. Φανερά ενοχλημένη, τον ρώτησε τι θέλει.

Μόλις την είδε, σήκωσε το μαχαίρι και κατάφερε τρείς μαχαιριές στο μέρος της καρδιάς. Εκείνη σωριάστηκε. Κανείς θόρυβος, δεν ακούστηκε απο μέσα. 
Εκείνος, πισωπάτησε και έφυγε. Την άφησε μέσα στο σκοτάδι να αιμορραγεί. Δεν ανέπνεε.

Είχε πεθάνει? χα χα χα οι γηραιές κυρίες, δεν πεθαίνουν ποτέ. Στοιχειώνουν τα όνειρά του.


4 σχόλια:

  1. Κι είναι κι η εβδομάδα αφιερωμένη στη μνήμη Χίτσκοκ! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ω! Πολύ μου αρέσουν τα κείμενα αγωνίας και μυστηρίου που γράφεις τελευταίως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ενα σώμα, με αρχή μέση και ακαταλαβισιά !

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.