Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

τα παιχνίδια

7 χρόνια μεγάλωσα μόνη μου! Υστερα ως νάρθει η μικρή και να μεγαλώσει να σταθεί στα πόδια της, είχα απολαύσει πολλά παιγνίδια.

κάτι οι κληρονομιές του Μίμη, κάτι τα ταξίδια του μπαμπά, κάτι που ήμουν το πρώτο παιδί, ενα κιβώτιο μετρίου μεγέθους, βρισκόταν κάτω απο το τραπέζι του αντρέ. Το αναποδογύριζα με οοοοοοοολο το θραβαλητό και επαιζα. Εκεί κάτω απο το τραπέζι, νάχει δροσιά το καλοκαίρι. Τον χειμώνα, δεν θυμάμαι, ομολογώ. Κάτι θα γεινόταν την τραπεζαρία. 


Μια Νίνα, μια μμμ... Λιλίκα, ήταν οι πρώτες συντροφιές. Υστερα, ήρθε η μπουμπού και μετά, συνεχιστηκαν οι αφίξεις, ούτε και θυμάμαι ποιές.

Ενδιαμέσως, κατά τα 4-5, ήρθαν και 4 κινέζοι. δύο ζευγάρια. Με τις πορσελάνινες μούρες και τα χεράκια. γεμάτοι πίτουρο. Ασε τα πανάκριβα ρουχα, που ήταν ολομέταξα.

Επαιξα, έπαιξα, με όλα. Εκαναν βολτες με το καρότσι. Ααα, το μπλέ καρότσι. Γεμάτο, με όλες τις κούκλες, ανεβοκατέβαινε στην αυλή. ή πάρκαρε πίσω απο την πόρτα. 28 σκάλες "και πρόσεχε" πάνω κάτω, με τα παιχνίδια αγκαλιά. 
Το αποχωρήστικα το 78, στην μετακόμιση, με μεγάλη δυσκολία. Και τι θα το έκανα 17 χρονώ γυναίκα? Οι άλλες είχαν παντρευτεί κι εγώ πως θα αποχωριστώ το καρότσι μου. 

Πέρασε κι αυτο, άφησα και κάτι άλλα... τάχα μου, τα στρίμωξα ολα στην αποθήκη και δεν μίλησα. σσσσ κάτω στην αποθηκη ειναι ακόμη. χώρια εκεινα που έδωσα τα κινέζικα σιδερένια στα παιδιά μας. 

Αλλά παίξαμε. Ηταν εποχές που τα παιδιά ευχαριστιόμασταν παιχνίδι. 

η ατμάκατος, ήταν έτοιμη σε κάθε Κυριακάτικη βόλτα στον Εθνικό κήπο. γεμάτη μπαταρίες για να μπεί στις λιμνούλες, να τρομάξει τα παπιά.

ε, ρε πως περνάνε!!! 

Ενα φράγκο η βιολέτα τσιγκολελέτα, 
πράσινα κουφέτα

Δεν περνάς κυρά μαρία δεν περνάς δεν περνάς....

Ενα λεπτό κρεμμύδι, γκεο βαγγέο....

2 σχόλια:

  1. που τα θυμήθηκες αυτά;

    εγώ ένα φωτεινό παντογνώστη είχα αγαπημένο και πολλές πολλές πολλές κούκλες. όιτ μπορείς να φανταστείς από κούκλες. όμως το απωθημένο μου ήταν η μπάρμπι. όταν ήρθε στην ελλάδα, ήμουν έκτη δημοτικού, μου έπαιρναν επιτραπέζια και βιβλία. ο φωτεινός παντογνώστης όμως, και στην ανανεωμένη έκδοση, ήταν ο αγαπημένος μου. στα 23, το έδωσα σε μια φίλη δασκάλα στα δυσπρόσιτα των γρεβενών για το μονοθέσιο σχολείο της...

    ωραία χρόνια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κούκλες, κούκλες και τζετζερέδια, είχα. Απο επιτραπέζια, εναν μουτζούρη και το φιδάκι, αλλά δεν μου άρεσαν....
      Μπάρμπι? δεν άρεσε του πατέρα ναυτικού γιατί ήταν μικρή και δεν είχαμε!!!
      Σιγά μην δώσω. Τίποτα δεν έδωσα, στο υπόγειο/αποθήκη ειναι. Τα κινέζικα αποχωρίστηκα προ έτους, για να τα βάλουν τα παιδιά μας στην βιτρίνα... και να τα καμαρώνουν. Οι κούκλες μου όοοοολες, αναπαύονται εν ειρήνη στη αποθήκη.

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.