Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Συγκατοίκηση

Οταν πήρα το κλειδί του σπιτιού, δεν θυμαμαι πότε ήταν. Ομως θυμάμαι πως ήμουν χαρούμενη και τρισευτυχισμένη. Διότι θα σταματούσε πλέον η στεντόρια φωνή μου να ηχεί το μεσημέρι που γύριζα απο το σχολείο. Είχα παιχνίδι να φωνάζω μαμμααααααααααααααααααααα κι εκεινη να μου ανοίγει. Πως δεν είχαμε κουδούνι. και μισόκουφη μαμά είχαμε και την τέσταρα.

Φεύγοντας απο την Φερρών που είμαστε μόνοι μας στο σπίτι, εντάξει, εμεναν η γιαγιά στον επάνω όροφο, αλλά τι φασαρία εκαναν,  πηγαμε σε πολυκατοικία, ως να δούμε τι θα γίνει με την αντιπαροχή. εμείς αγρίμια. δεν ξέραμε τι ειναι κάνε σιγά. συν του οτι φωνάζαμε για να ακούει η μαμά.

Απο κάτω ευτυχώς, έμενε μια ηλικιωμένη, η οποία χρησιμοποιουσε και τα δύο δωμάτια που εμείς είχαμε κρεβατοκάμαρα. οποτε δεν είμαστε μέσα, παρά μονο οταν κοιμώμαστε. Ηρθε να κοριτσάκι απο πάνω και τότε καταλάβαμε τι θα πει συγκατοίκηση. Τσουλαγε κάτι σε ολο το μήκος και ήταν μεγάλο τριών δωματίων...  18χρονώ εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα. Ναι αλλά είχα και διάβασμα. Ετρεχε κι αυτό.  ποιός δεν με φοβήθηκε.

Παίρνω φόρα μια μέρα, ανεβαίνω απάνω και χτυπάω την πόρτα με κλωτσιές.
Ανοίγουν έκπληκτοι και ρωτάνε τι συμβαινει με ύφος. 
"βάλτε το μούλικο να καθισει σ' ενα μέρος μην σας το πνίξω" ουρλιαζα ... κοπανώντας την πόρτα.
Η αλήθεια ειναι πως δεν ξανακούστηκαν...
Μετά πήγαμε και συγκατοικίσαμε με φίλους, πάει και πέρασε. Κίχ δεν ακουγόταν. Οταν κάναμε πάρτυ, είμαστε όλοι καλεσμένοι. 

Οταν φθάσαμε τελικώς στην Κυψέλη, στο ρετιρε βεβαίως, ποτέ πιο κάτω, η κυρία του κάτω ορόφου, ήρθε οταν ακόμη φέρναμε έπιπλα, και είπε "να κάνετε ησυχία εγώ εχω κόρη δημοσιογράφο, κοιμάται την ημέρα".
ναι 
εεε ήταν που δεν μου άρεσε που φύγαμε απο Βικτώρια, ήταν που δεν καταλάβαινα χριστό τότε ακόμη (λες και τώρα καταλαβαίνω αλλά λέμε), την αρπάζω απο τους ώμους, την σπρώχνω έξω απο την πόρτα με δύναμη, την κολλάω στον τοίχο και της φωνάζω "χεστήκαμε, την έβαψες'... Εμενα θα μου πεις? με ξέρεις? αει στο διάλο, αλλά ήταν οικοπεδούχοι και νομιζαν πως θα.. μπιπ. 

κάθε μέρα, εριχνα μια λεκάνη με βρωμόνερα, στο πίσω μπαλκόνι πάνω είτε στα ρούχα που είχε απλωμένα, είτε στο μπαλκόνι της. ως να φύγει το 90 περίπου (απο το 84) εκανα το ίδιο. μέρα και νύχτα, οποτε μου κάπνιζε. ημουν και απρόβλεπτη! 

Για πολλά δε χρόνια, φόραγα τσόκαρα σολ τα οποία έσερνα, γιατί δεν περπατάω και σαν άνθρωπος, σπίτι μου είμαι. και?

Δεν ξανατόλμησε να ανέβει επάνω. Τάχα μου μας εκδικήθηκε με τον εξής τρόπο.

Εβαζε κι έψηνε κάτι και βρώμαγε ο τόπος και ανέβαινε σε σημείο που εμείς είχαμε κρεβατοκάμαρα. εξαλλη η μάνα μου.... απτόητη εγώ. 
Εβρασα λάδι, το πέταξα στο πίσω μπαλκόνι, δεν ξανατόλμησε τίποτα.

πάει αυτή. ησυχάσαμε.

Το 91, μετακομίζω στο διπλανό διαμέρισμα, ενα κιούτικο δυαράκι. πόρτα πόρτα με το σπίτι. Απλώνομαι και κάτω απο την κρεβατοκάμαρά μου, ηταν μια οικογένεια, που τσακωνόταν με καυγάδες, που δεν σου περιγράφω. 
Κάποιο απόγευμα, γυρίζω κουρασμένη απο το γραφείο και η γιαγιά του σπιτιού, είχε την τηλεόραση στο τέρμα. δεν μπορούσες να καθίσεις στο σαλόνι. ΑΝοίγω το παράθυρο, φωνάζω σκασμός, που να ακούσει η κουφή.

Βουτάω τον ποδαράτο τον ανεμιστήρα και τον σηκώνω ψηλά και τον κοπανάω με δύναμη κάτω. Αυτό ηταν ... το βουλωσαν για πολλα χρόνια. Μετά μετακόμισαν.

Τέτοια ωραία. Να σέβεσαι λέει. Δεν με νοιάζει τίποτα. Εμενα ποιός με σέβεται? 
να πάνε στα χωριά τους οι παλιόβλαχοι.

Τρεμένς, η ευγένεια βλάπτει. πάρε το κονταρόξυλο και βάρα της το ταβάνι εδω κι εκεί με δύναμη. να σου πω εγώ για πότε ησυχάζει.

Δίπλα στο διάρι εχει έρθει μια μαμά, του αποκάτω, που περπατάει με π. φαντάζεσαι τι εχουν πάθει οι απο κάτω.... μπρρρ, ρετιρε και μόνο. 

16 σχόλια:

  1. και εμείς ρετιρέ μένουμε αλλά οι απο κάτω ,άστα...υποφέρουμε! δασκάλα αυτη ,αστυνομικός ο αντρας της ουρλιαζουν ολη την ημερα...τα παιδιά το ιδιο...τα δικά μου ,σουζα,αλήθεια!όλη η πολυκατοικία το λεει ότι αν και εχω αγορια και μικρα δεν εχουν ακουσει τη φωνη τους...αλλά εγω δεν μπορω να κάνω παρατήρηση σε αυτούς,παρόλο που εχουν τσακωθει με ολους για τη φασαρία,ακόμα και με το πιο μακρινό διαμέρισμα...σκεφτόμουν να κάνω τωρα που η κόρη της δίνει Πανελλήνιες αλλά δεν το κάνω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα διπλανά μας, δυο αγόρια 22 ετών, δεν τα έχουμε ακούσει ποτέ. σαν τα δικά σου. τι να πω πιά !
    καλά είμαστε Φερρών 34.....
    την καλημέρα μου στην Κάσο ! και φιλιά στα διδυμούδια !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ευχαριστώ και στα δικά σας ! κι έλεγα, "ποιός λέιπει ποιος λείπει, η Ολλανδία λείπει"......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. α είσαι και δυσλεκτικό. μάαααλιστα.
    ποιά δεν περνάνε? και γιατί να φοβάμαι? δήλωσα εγώ οτι φοβάμαι?
    Δεν με σκιάζει τίποτα..!!! για κάμ του δώθε... για κάμ... να μας φοβίσεις !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εσύ θα γράφεις κι εγώ θα σβύνω, κακιασμένο!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ελα που εχω πάρει τ' απάνω μου..... ελα....
    ελα να σε περιποιηθώ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. μ' αρέσει γιατί έχεις κέφια και σβήνεις αβέρτα φιλενάδα!

    λοιπόν, και εγώ ρετιρέ. αλλά ένα ξερό κορμί είμαι. τι φασαρία να κάνω που λείπω σχεδόν όλη μέρα; μόνο τα τακουνάκια μου λιγάκι ενοχλούν αλλά με μάθανε οι άνθρωποι και τι να κάνουν; με γιατροπόρευαν και όταν κουτσάθηκα με τα φλατ, σου λένε, άσε να έχει τα τακούνια μην την ξαναφορτωθούμε να πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ γι αυτή, να μην τρέχουμε να της πάρουμε τσιγάρα και έτσι έκαναν τα ξινά γλυκά και με ανέχονται... ακόμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι όχι, θα τους αφήσω, ν' αλλωνίζουν...
      θα σου είχα βάλει φωτιά.... δεν υπήρχε περίπτωση να ακούω θόρυβο... δεν...

      Διαγραφή
  12. σε βρίζουν ανώνυμα οι κυράτσες πάλι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι ναι μάλερ!!! ρίχνουν διάφορα. ρε δεν πα να, κι ευχή θα δώσω!!!

      Διαγραφή
  13. Αχ, που λεφτά για ρετιρέ, ποιο ταβάνι, το κεφάλι θα της χτυπάω με το σκουπόξυλο, τρόμαξα να φύγουν οι διπλανοί να αδειάσει να έχω ησυχία κι έχω τη γριά... και πιο ήσυχο παιδί από μένα δεν υπάρχει, στην προηγούμενη πολυκατοικία όποτε έκανα πάρτι τους καλούσα όλους, μόνο μια φορά που βγάζαμε τα μάτια μας και τσίριζε το έτερον στις 2 το βράδυ μας κρεμάσαν ανακοίνωση να μη φωνασκούμε ερωτικώς μετά τις 12...

    ντράπηκα η αλήθεια είναι αλλά είχα περάσει ζάχαρη. Από τότες τού κλεινα το στόμα το θορυβώδες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι όμως Τρεμενσάκο, υπάρχουν κάτι κιούτικα με λίγα... ψάξον. Καλά πριν τις 12, δεν ενοχλούντο? εμεις αυτά τα έχουμε το καλοκαίρι στο πίσω μέρος που 4 πολυκατοικίες ειναι κοντά... εκεί να δεις πάρτυ.....
      μωρε, οταν κοιμάμαι και να χαλάει το σύμπαν δεν ξυπνώ.

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.