Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

που ν το πού ν το το δαχτυλίδι...


Σεν οπως Τροπέ, αλλά Παντελεημών. 
Βρήκα την φωτό, το ξέρω το σπίτι, το ήξερα απο τα παιδικά μου. 
Τώρα ποιός απο το κατηχητικό έμενε εκει και πηγαίναμε πότε πότε και παίζαμε... θυμάμαι το σπίτι και κάτι πλακάκια ή ασπρόμαυρα, ή ασπροκόκκινα.Μάλλον το πρώτο. 
 Μια θολή εικόνα που δεν θα γίνει καλύτερη ποτέ, διότι.. αν δεν βοηθήσεις την θεια να περάσει απέναντι,εεεε  δεν θα θυμηθεί.
Τώρα βάζουν αυτοκίνητα. Πριν δεν θυμάμαι. Τίποτα δεν ανάβει ως γλόμπ'ς. 

Μια αστραπή μόνο. ιιιιιιιιιιιι πως είναι το αλτς ! πως? αυτό φαντάζομαι. να κοιτάς πράγματα και να μην τα βλέπεις !


6 σχόλια:

  1. κοντά ήμουν και εγώ πιπίνου......str ..χαχα
    στο χρόνο να τα βρούμε και ταιριάξαμε ε....καλημερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, χα χα!!! Αγιοπαντελεμονιότης κι εσύ!!! Κοντογειτονιά. Την διεύθυνση την έχω, ποιός έμενε δεν θυμάμαι!!!

      Διαγραφή
  2. αναμνήσεις που καταστρέφονται από την πραγματικότητα...
    σκληρή η καθημερινότητα και σκληρή η αποκαθίλωση των πιο γλυκών μας αναμνήσεων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εκπλήσσομαι! Σάββατο και ανάρτηση; Συνήθως απέχεις τα Σ/κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.