Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

τίποτα, τα ίδια και τα ίδια

που μαι γω, πού σαι συ! γω μαι δω, για σε δεν ξέρω.

πιάνω την κουβέντα, ναι πολύ σοβαρή συζήτηση, μπαινοβγαίνω στο φατσαμπούκι, τριγυρνώ σ' εσάς... γενικώς κάνω καφέδαι, ενίοτε κανα τι..τσάι παιδί μου. tea...

ξέχασα να ποστάρω. αει, τόχασα.
εχθές ρωτώ φίλο γραπτώς "πουναι τη ταδοπούλου, την χάσαμε" και περιμενω απάντηση, μου απαντά γραπτώς πάντα "τριγυρνά στο χωριό" και ρωτώ "ποιός"...εεε τόχω χάσει τελείως.
Δεν είναι δικαιολογία το "κάνεις 5 δουλειές παράλληλα, πάντα τις έκανα.

Μ' έφαγε ο έρως. Ο οποίος χρόνια δεν κοιτά και καταλαβαίνεις ο γεροντοέρωτας στην ηλικία μου, τι παθαίνει..... και άλλα πολλά.

Γράφω, γράφω και κρατώ ημερολόγια για τις επόμενες γενιές. Να έχουν ν' ασχολούνται. Παρακαταθήκη. Κάποτε εγραφα για τα γεράματα, μα δεν έχω κουράγιο να διαβάζω τα παλιά. Ετσι τα γραφω για τις επόμενες γενιές.

Γραφές της δεκαετίας του 90, λένε "στα γεράματα θα μιλάμε για πίεση και χάπια".. και ήρθε η ώρα να μιλάμε για χάπια. Στο καλό, τόσο σύντομα? Δεν το περίμενα. Τα βλέπω και δεν τα πιστεύω...


Τώρα σε αφήνω στην ησυχία σου και πάω να τσακίσω μια γκοφρέτα, διότι πολύ κράτησε η ησυχία μου!

1 σχόλιο:

  1. Δεν βαρύνεσθε! Μια συνήθεια είναι και τα χάπια! Υμείς τα παίρνουμε σωρηδόν οικογενειακώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.