Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Οι ράφτρες ! μια ιστορία θα σου πω απο τα παλιά

Ηρθα σήμερα να σ' πω μια ιστορία, που μετά 40τόσα χρόνια που την ακούω, ήρθε μπροστά στα μάτια μου.

Η Βασίλισσα Ολγα της Ελλάδος, παραπάνω να ξέρεις.

Η γιαγιά του πατέρα μου, Αννέτα απο την μητέρα του, ήταν ράφτρα πρεμιέρα (έτσι έλεγαν τις πρώτες ράφτρες), στον Γαλλικό οίκο μόδας της Λιζιέ. Ηξερε γαλλικά και μαντολίνο και ποιός ξέρει τι άλλο. Τα προικιά της τα κεντουσαν άλλες, αλλά εκείνη έραβε βασίλισσες.
Η μόδα στην Ελλάδα το 1860 και μετά ήρθε με τον Οίκο μόδας Λιζιέ λοιπόν και η γιαγιά, είχε να λέει πως εραψαν το νυφικό της βασίλισσας Ολγας της Ελλάδος. 
Και η ιστορία όλη ήταν τα περίτεχνα μαργαριτάρια.
Για να στολίσουν το νυφικό, εβαζαν ποδιά, τους έδιναν τα μαργαριτάρια και εμπαιναν σε ειδικό δωμάτιο να μην κλέψουν κανένα. Τελειωναν και πάλι τα ίδια.

Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η γιαγιά Βασιλικούλα ελεγε για την μαμα της, την ίδια ιστορία. Και προχθές, ήρθε στο facebook η φωτογαφία και έμεινα να την κοιτώ. Τέτοια χαρά, τέτοια δάκρυα, τόσο αληθινά όλα. Τα πίστευα αλλά πειστήρια δεν είχα.

Ενα κομμάτι της ιστορίας της πατρίδας, απτεται άμεσα της ιστορίας της οικογενείας μας.


Η γιαγιά Αννέτα, με την δαχτυλίθρα τρίπια, εραβε. Μας την άφησε. Σώθηκε για την Μαριαννουλα μου. 
Εζησε στην Αθήνα η γιαγιά. Σπούδασε μην ρωτάτε που. Και περιέπεσε σε πένθος, όταν έχασε τον αδελφό της απο ... δεν θυμάμαι. Παλλικάρι νέο, καταλαβαίνετε. Πήρε τους γονείς και πήγαν στο εξοχικό της Ανδρου. Εκεί πενθούσαν. Νέα, όμορφη, δες την παρακάτω, μες τα μαύρα. Και την είδε ο Ειρινοδίκης και αντελήφθης τι έγινε απο κει και πέρα.




Εδώ η μοναδική ίσως φωτογραφία της γενικά και ειδικά, απο τον οίκο Λιζιέ, στην Πανεπιστημίου. Οποιος ξέρει τυχόν, που ήταν το ζαχαροπλαστείο Γιάνναρη, απέναντι ήταν η Λιζιέ. Να μας το πει, δεν ξέρουμε. 

Της μοιάζω. Και φυσιογνωμικά και αλλιώς. Πήρα την χάρη της, να διαλέγω κοσμήματα, ΟΧΙ. κοίτα τι γράφω. υφάσματα. Εχω τα χέρια της και τα πιάτα της προικός της, απο την Σκύρο. 





13 σχόλια:

  1. Να μοιάζουμε στους παππούδες μας, για να τους θυμόμαστε....και να γινόμαστε ισάξιοι και καλύτεροι!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ετσι ακριβώς !!!!
      την καλημέρα μου και καλό ΣΚ

      Διαγραφή
  2. είναι πολύ όμορφο να έχεις κειμήλια απο ανθρώπους που θαυμάζεις κι αγαπάς... όχι αξίας οικονομικής... άλλης αξίας, μεγαλύτερης :)
    και να μένουν σε ανθρώπους που θα τα φροντίσουν και θα τα εκτιμήσουν... και όλα παλιά ήταν τόσο περιποιημένα, τόσο ποιοτικά, ακόμη και τα φθηνότερα..
    αχ..
    γλυκιά ανάρτηση
    γλυκιά μου Βασούλα :)
    φιλιά νοσταλγικά χιχι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μις Ροζουλιά μου, ευτυχώς και η συναισθηματική αξία ειναι μεγαλυτερη για μένα.
      οσο για αυτούς στους οποίους θα μείνουν... "χειρότεροι" απο εμενα !!! ξέρουν να τα εκτιμούν

      χιλια φιλιά στο μαγουλάκι!!!

      Διαγραφή
  3. υφάσματα διάλεγε. για κοσμήματα θα σου μάθω εγώ να διαλέγεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χα χα χα χα !!! τι θα με μάθεις?????????

      ε, όχι!!! αυτό κι αν τόχω!!!!

      Διαγραφή
  4. Ε εγώ τώρα το είδα, τι να κάνω..
    Είπες τόσα πράγματα, με ένα σχετικά μικρό κείμενο..
    Πράγματα που, θα έλεγα, βοηθούν να γνωρίσουμε
    και να καταλάβουμε καλύτερα πτυχές ακόμα και της
    δικής σου προσωπικότητας!
    Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση και η γιαγιά υπέροχη
    με αρχαιοελληνική λάμψη και ομορφιά..
    Φιλιά κι έναν ασπασμό!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Merci Ανταίος!
      Η προγιαγιά αυτή ήταν ένας απο τους ανθρώπους που θάθελα να γνωρίσω.
      Σ" ευχαριστώ, παιρνω τον ασπασμό να κοιμηθώ !

      Διαγραφή
  5. Συγκινητικόν...και με την προγιαγιά, φτυστές είστε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Γοργόνα μου ! θέλω να πιστεύω ότι της μοιάζω πολύ! Εξ ου και η κόρη της και γιαγιά μου, μου είχε αδυναμία!!!

      Διαγραφή
  6. Πράγματι τς μοιάζεις. Εμφανισιακά, για τα άλλα δεν μπορώ να ξέρω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ζουζούνα μου για να το λένε όσοι σε γνωρίζουν, θα της μοιάζεις.
    "Έντονη" μορφή στη φωτογραφία. Δεν περνά απαρατήρητη.

    Θυμήθηκα ένα δικό μας κουλό, θα το πω, κι ελπίζω να μη γειώσω την συγκινητική ανάρτηση...
    Του πρώτου αντρός μου η γιαγιά- για χρόνια πιστεύαμε ότι ήταν αρχιμαγείρισσα του βασιλιά. Ήταν κακοφάγανο παιδί, όπως καταλαβαίνεις κι έπρεπε να επινοηθεί αυτός ο μύθος. Μαγείρευε βασιλικές μπάμιες, φασόλια πιάζ που τα έτρωγε ο βασιλιάς μέχρι σκασμού, λαχανοντολμάδες κι άλλα τέτοια ευωδιαστά. Ο βασιλιάς δεν της επέτρεπε να μαγειρέψει για κανέναν άλλο, παρά μόνο για τα εγγόνια της και πάλι, εκτελούσε τις συνταγές της με απόλυτη μυστικότητα.
    Μετά το θάνατό της, λύθηκε το μυστήριο.

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Είχαμε κι έχουμε Μητριαρχικό καθεστώς, αναντάμ !!!
    χι χι χι σ' ευχαριστώ πολύ

    Α, και πόσα τέτοια δεν σκαρφίζονταν για να πεισθούν τα παιδιά!
    νάσαι καλά γέλασα !!!
    Αυτό το που λύνονται τα μυστήρια όμως... μου χαλά το ολο θέμα.
    Τος παν, μεγαλώσαμε...!
    την καλημέρα μου
    γουράκι΄θανάρθ', μην βιαζού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.