Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Κουφός, σου λέω... θεόκουφος....

Η αλήθεια είναι πως δεν κάνω τάματα. Σαν κάτι άλλους, που μονίμως με ένα "κάντο Παναγιά μου και γω στη χάρη σου...." και τρέχουν.

Η γιαγιά Βασιλικούλα, με ενα γιο να θαλασσοπνίγεται, τάμα στο τάμα. Τελευταίως (πέθανε το 84), είχε τάξει ενα μανουάλι μικρό ευτυχώς, σε μια εκκλησια στην Πάρνηθα. Μην ρωτάς, δεν θυμαμαι.

Πήραμε τον Καπετάνιο με την Αννούλα και την γιαγιά, στο LN Citroen, και μπρός εκείνοι, πίσω εμείς με τον Βικέντιο, φολκςβάγκεν γαλάζιο του Μίμη, η γαλαρία με τα παιδιά... ανεβαίναμε στις στροφές της Πάρνηθας.
Το μανουάλι, μαζί με τα παιδιά, στο ΛΝ, δεν θυμάμαι.
Ο Μίμης, ο έρμος, δυσκολευόταν να ανεβάσει τον Βικέντιο, στις στροφές και σε μια στιγμή, οντας ψηλά, μονολογεί. "Ολόκλρο λεκανοπέδιο, κάτω, χάθηκε ρε μανα, να τάξεις εκεί" και γυρίζοντας σ' εμάς...."Τα τάματά σας, μέσα στο λεκανοπέδιο"... δεν ήθελε πολύ να χασκογελάσουμε και να μείνει σλόγκαν.

Τα χρόνια πέρασαν βρέθηκα ανήμερα- παραμονή, θα σε γελάσω, στον Αη Νικόλα, στην Ασκληπιού. Εμάς έλεγαν τον πατέρα του μπαμπά μου Νικόλα και είχα μιαν αγάπη. Είχαμε και την ασημένια εικόνα πάνω απο το καντήλι και ... ώρα να την δώσω του Νίκου μας.

Μπήκα μεσα ν' ανάψω κερί, προσκήνησα την εικόνα, ολόφωτη και ασημοστολίσμένη.... κοιταξα ψηλά και είπα "μια νέα σχέση, παρακαλώ, κι ας τον λένε Νίκο"..... το ξέχασα. Είχε τελειώσει προ καιρού μια σχέση, που δεν μου άρεσε το τέλος της.... και μου ήρθε στο στόμα... η παράκληση.

Πέρασαν τα χρόνια, και κάποτε του Αγίο Νικολάου πάλι, ξαναμπήκα στην εκκλησία. την ωρα που εκανα το σταυρό μου στην εικόνα, ξέσπασα σε γέλια ακράτητα και έλεγα "αμαν, μωρέ άγιε, κουφός είσαι"?
Το εκκλησίασμα και η θεία Ντίνα, ξεράθηκαν και κοίταζαν. Οσο κοίταζαν τόσο γέλαγα.. και γέλασα πολύ

Εναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ, που λέγεται Νικολας, ήρθε στην ζωή μου, μετά την.... παράκληση. Ηταν παντρεμένος όμως και σχέση δεν θα γινόταν μαζί του (να σου λείπουν τα σχόλια).
Είμαστε φίλοι καλοί και εκτιμάμε ο ένας τον άλλον.

χα χα χα αμα σου λέω πως ειναι κουφός, ο έρμος, απο τις φωνές των παιδιών που ζητάνε δώρα, ειναι και ηλικιωμένος ο Αης, κάτι ξέρω...
αλλά τον αγαπώ πολύ.

* είναι χρόνια που θέλω να το γράψω. αλλά πάντα κάτι με σταμάταγε, να βγάλω τις λεπτομέρειες στον αέρα... το τηλεφώνημα του φίλου μου σήμερα να με ευχαριστήσει για το δώρο που έστειλα με κούριερ...

8 σχόλια:

  1. καλά έκανες και δεν το δημοσίευσες τόσα χρόνια γιατί πιθανόν να μην το είχα διαβάσει, μου άρεσε όλο το ποστ αυτό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βλού μου, σ' ευχαριστώ ! εγραψα τα γεγονότα μόνο!
    φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μου αρέσει που έρχονται γιορτές και με συγκινείς, πολύ μου αρέσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Tremens μου καλημέρα !
      Να θυμάσαι πως μόνοι μας πορευόμεθα! να το θυμάσαι καλα και να παίρνεις κουράγιο!
      μααααααατς

      Διαγραφή
  4. πολυ ωραιο το ποστ!
    πολυ γλυκο!
    σου στελνω γιορτινο φιλι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. merci, merci !
      γιορτινό και στα μούτρα σου !!!

      Διαγραφή
  5. Απαντήσεις
    1. Καλώς την!!! ήρθε να διαβάσεις ιστορίες? χαίρομαι!

      Διαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.